Quality Street

Quality Street

Blogbijdrage van Margarite Imka Smit

Vanochtend in de spiegel zag ik opeens, in mijn grijs donkerblonde scheiding, mijn ame Ymkje (Ame is oma in het Hylpers, de taal die in Hindeloopen wordt gesproken. Ja absoluut een onderwerp voor later, ik weet het.) Sindskort verschijnt ze vaker. In een uitspraak, een houding of een overtuiging die bij me opkomt. Het is echt waar dat je naarmate je ouder wordt gaat lijken op alle generaties voor je. Het is simpelweg afwachten tot er een context of trigger voorbijkomt waarin het zich kan openbaren.  Mijn ame Ymkje was een bijzondere vrouw. Ze was geboren in 1910 en had flinke armoede meegemaakt. Toen ik in 1980 geboren werd (na eerst drie kleinzonen) was ik ‘jo lik’ (dat ‘die kleine’ betekent) Dat bleef zo omdat er niemand na mij kwam én ik een meisje was. Mijn ame had een dik Perzisch kleed op tafel liggen (waar is deze trend gebleven?), de kachel stond steevast op 20+, ze had een zwarte kat die een paar tanden miste en blik met Quality Street (van die toffees waar je een aanvullende tandartsverzekering voor af moet sluiten). We kwamen bijna elke zondag bij haar. Een terugkerend beeld is dat ze in een donkerblauwe rok, beige maillot en een paar eccootjes onkruid plukt in de moestuin. De tijden van opdoffen waren allang voorbij. Ze opende dan onder het genot van een Earl Grey (theezakje minstens 2 dagen gebruiken) het vragenvuur. Hoe gaat het op school? Hoe is het bij het korps? En waar is je broer? Vragen als ‘ho machtig binne jimme?’ (Met hoeveel zijn jullie? Want kwantiteit ging nog altijd boven kwaliteit) en ‘Wennear komst op tillivyzje?’ (Wanneer kom je op tv?) waren parameters voor hoe goed ik het deed. Ik merkte aan haar dat ze in haar gevoelens heen en weer ging tussen trots en vrees dat het totaal de verkeerde kant op zou gaan met me. Dat het toch vooral belangrijk was om mij bij te sturen. Met die jongens zou het wel goed komen maar dit meisje?  Ik denk vaak aan hoe het voor haar moet zijn geweest om mij te zien opgroeien. Haar eigen jeugd was niet te vergelijken met die van mij. Dat is maar goed ook. Want het laat zien dat er soms toch vooruitgang mogelijk is. Ik sta niet voorovergebogen in een moestuin (hell no) maar het alleen goed gedijen op een flinke werkvoorraad, validatie halen uit je prestaties en dat je ontspanning moet verdienen blijft hardnekkig bestaan. Naast haar scherpe tong en platte humor. Want geestig was ze ook. Overtuigingen blijven lang hangen in het DNA. Een beetje zoals zo’n plaktoffee in je kies.