In de sportschool vroeg iemand ‘draag jij dit shirt ironisch?’, terwijl hij naar mijn Justin Timberlake Forget Tomorrow-t-shirt keek. ‘Nee, maat, die fase ben ik allang voorbij,’ antwoordde ik. Hij lachte met lichte afkeuring. Ik vond het een leuke vraag die ik niet verwacht had. Ik doe mijn best om in de sportschool niet sociaal te zijn. Dat bedoel ik niet lelijk. Maar voor iemand die van lullen een kerntaak heeft gemaakt, is het goed om op bepaalde momenten ook niet te doen. Want alleen zijn met je gedachten is ook wat waard. Tijdens mijn rondje bleef ik ‘sudderen’ op deze vraag. Want ik schuif mijn fanschap voor twee Justins en één Leonardo niet onder stoelen of banken. Op de middelbare school was ik al fan van Leo. Voluit. Toen ik naar de uni ging, moest ik daar misschien ironisch over gaan doen. Want ik ging Theaterwetenschap studeren (het uithollen van de vierde wand, zoals Gijs Groenteman dat weleens noemt) en daar was geen ruimte voor deze ‘internationale garnaal’ zoals mijn hoogleraar hem noemde. Maar dat deed mij niks. Want ik maak geen onderscheid tussen high en low. Ik kan een volledige dramaturgische analyse loslaten op de concerten van JT. En wat betreft Leo zou ik gelijk krijgen, ‘hence the Oscar’. En als je wilt, verbind ik ze in één alinea met Bach of Edward Hopper. Maar lang verhaal kort: draag en draag uit waar je van houdt. Ironie is leuk, grappig en noodzakelijk, maar soms ook kleffe, zure zult waar je hoge bloeddruk van krijgt.
- Margarite
Lees op Substack
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
uw reactie wordt buitengewoon op prijs gesteld. Blijf boven de gordel ;-)
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.