Koos

Het is een bericht dat even doet slikken: de nestor van de Nederlandse televisie, Koos Postema, is op 93-jarige leeftijd overleden. Met hem verliezen we niet alleen een stem uit duizenden, maar ook de herinnering aan een tijd waarin televisie nog écht verbindend en ongepolijst was. De Magie van Calgary '88 Laten we eerlijk zijn: de huidige talkshows verbleken bij de chemie die Koos Postema en Harmen Siezen deelden tijdens de Olympische Winterspelen van 1988. Terwijl ik nog voor mijn werk en half slapend aan de hagelslag zat, brachten zij de warmte uit het ijskoude Canada rechtstreeks onze huiskamers binnen. Het was geen strak geregisseerd format met autocue-robots. Het was pure televisie-ambacht: De sfeer: Gezelligheid die niet gespeeld was. De dynamiek: Koos als de vlijmscherpe vragensteller met de knipoog, en Harmen als de rustige ankerplaats (die af en toe verrassend uit de hoek kwam). Het legendarische ontbijt: Wie herinnert zich niet het beeld van de heren aan de rijk gedekte tafel? Terwijl de medailles werden besproken, zagen we de menselijke kant van onze tv-helden. Zoals die iconische herinnering: "Harmen schuift even een heel brood naar binnen." Waarom we dit nooit meer gaan zien Tegenwoordig is alles "geformatteerd" en tot op de seconde getimed. De spontaniteit van Koos en Harmen is in het huidige medialandschap een zeldzaamheid geworden. "Koos had de gave om de kijker het gevoel te geven dat hij erbij zat aan die ontbijttafel. Geen afstand, maar oprechte nieuwsgierigheid." Koos Postema was de man van Klasgenoten, van de scherpe diepte-interviews, maar bovenal de man die bewees dat vakmanschap en menselijkheid hand in hand gaan. Hij laat een leegte achter die niet zomaar gevuld wordt door een nieuwe generatie presentatoren. Rust zacht, Koos. Bedankt voor de vroege ochtenden, de scherpe vragen en de onvergetelijke sportmomenten.

- Anske Smit.

Lees op Substack