Frikandellen

Frikandellen 

Zo nu en dan verschijnen er bijdragen van kennis en/of familie. Vandaag door: Margarite I. Smit  I  jan 2026)

Gisteren aan de eettafel hadden we het over frisdrank. Welke lekker is en welke niet. Ik riep; ‘wij hadden vroeger nooit frisdrank in huis. Pas later toen ik 12 of 13 jaar was pas misschien.’ Na het eten liep ik een rondje dorp en dacht na over wat ik gezegd had. Was dit wel waar? Of is dat een herinnering die zich gevormd heeft in de loop der jaren? Of is het iets waar ik op neer kijk en bedacht heb dat mijn ouders ons daar niet mee bedorven. Toen dacht ik terug aan het jaar dat ik twaalf werd en dat we gingen verhuizen.

Mijn ouders lieten in een nieuwbouwwijk in Sneek een huis bouwen. Ze hadden ons oude huis al verkocht waardoor we een jaar in een flat op Het Kaatsland gingen overbruggen. De flat stond in wijk waar veel mensen de neus voor ophaalden. Een wijk waar de plaatselijke Chinees met Oud en Nieuw voor een jaaromzet aan duizendklappers de lucht inblies. Maar waar er ook scherven servies in de portiek lagen na een ruzie bij de buren.  

Ik kan jullie zeggen dat dit voor mij een van de mooiste tijden van mijn jeugd was. Het was een soort twilightzone waar ons gezin zich in bevond. Mijn tante die altijd in Amerika gewoond had, ging scheiden en kwam ook bij ons wonen. Er lagen vloerkleden op de betonnenvloer, het toezicht richtte zich niet op mij maar op mijn broer die HAVO examen deed en mijn tante bracht, naast een flinke pot reuring, ook de noodzaak om het als familie écht samen te doen.  

Omdat alles tijdelijk was, maakte niks echt uit. Ik zat net in de brugklas dus ik vond de laissez-faire houding van mijn ouders top. Alsof ik mezelf opnieuw kon uitvinden in een nieuwe klas én wijk. 

Er kwamen op zaterdag opeens frikandellen op tafel. 20 stuks in een doos, gebakken in de koekepan. De hele flat stond blauw. Ik vind frikandellen nu best goor, maar destijds was het het lekkerste wat er was. En daarbij dronken we dan sinas. Dat is mijn eerste frisdrankherinnering.

Mijn vader bakt nog wel eens frikandel voor zijn kleinkinderen vanuit ‘de saaiste straat van Nederland’. Of ze daar sinas bij krijgen weet ik niet. Maar lang verhaal kort; er is weinig nodig om het leven mooi te maken. En wat een privilege dat we deze twilightzone ook weer konden verlaten. Het maakte niet uit, want het was maar tijdelijk.

De jaren daarna werd er gezond gegeten. Mijn broer werd vegan en er bestonden opeens suikervervangers. Iedereen ging montignaccen. In zo’n dieet zou je gerust 20 frikandellen kunnen eten als je er maar geen patatje naast neemt