De wind van het IJsselmeer had een zoute, frisse lach die ’s morgens in en langs de smalle straten en steegjes van Hindeloopen waaide. Voor de Anske Smit was 1958 niet zomaar een jaar; het was het jaar van de Grote Verkenning. Elke ochtend begon die Grote Verkenning bij Buren 50, naar lagere school. Het was een dagelijks loopje van exact 2 minuten en 43 seconden, als je niet stopte om de kokmeeuw op het dak te bestuderen. Of de balstenen echt konden fluisteren. Een belangrijk gesprek te voeren met een kever. Binnen de muren van de Openbare Lagere School wachtte juffrouw Wybenga. Zij had rechte lijnen en vaste getallen, maar Anske Smit had wolkjes in het hoofd. Horen, Zien en Zwijgen!
Tijdens de rekenles, terwijl de juf praatte over de som van 5 en 3, tekende Anske met de pen van het oog: het cijfer 5 veranderde in een trotse zwaan die over de zee vloog. Het cijfer 3 werd een geheimzinnige, glimlachende deur naar it gee
De tafels van vermenigvuldiging dansten niet op papier, maar in het ritme van de wind die de masten van de botters liet kraken. De lesstof van "in haivenborn? "Die gewoon meelifte op de vleugels van de verbeelding. Terwijl het dromen en spelen de hoofdzaak was, sluimerde de kennis van de Openbare Lagere School tussen neus en lippen door zijn dromerige geest binnen.
En later, toen meester Heida voor de klas stond, ging het dromen gewoon door. Hoewel de leerstof op school amper landde, was de innerlijke wereld kleurrijk. Altijd open voor nieuwe ideeën. Want een kind dat dromend leert, is een kind dat de hele wereld in zijn hoofd kan bouwen, steen voor steen, wolk voor wolk. In Hindeloopen, met al die lucht en ruimte, kon dat ook niet anders.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
uw reactie wordt buitengewoon op prijs gesteld. Blijf boven de gordel ;-)
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.