London - Precies een jaar geleden

Het was zaterdagmiddag. De lucht in Londen hing zwaar van de opwinding – en een lichte, motregen dreiging. Ik stond op een overvol perron van de St.-Johns Wood, de tunnelmond gapend als een monster dat op het punt stond een hap te nemen uit de stad. Onze bestemming: o.a. eerst langs Buckingham Palace, Trafalgar Square maar ook Soho, een essentiële onderdelen van onze Londense pelgrimage.

Mijn gezelschap — een groepje vrienden dat door de drukte was opgeslokt, maar wiens lachende gezichten ik nog net voor me zag — stapte behendig in de zilveren wagon. Ik was de laatste. Met de moed der wanhoop zette ik aan, mijn blik gefixeerd op een laatste, krappe plek bij de deuren.

Toen sloeg het noodlot toe.

Een kleerkast, zo breed als de deuropening en gehuld in een veel te grote trenchcoat, sneed me met de brutaliteit van een doorgewinterde Londenaar de pas af. Zijn logge, metalen koffer klapte tegen mijn heup. "Pardon, mate," gromde hij zonder een blik op te werpen, terwijl hij zich naar binnen wrong.  Hij kreeg van mij een onvervalste middelvinger in return! De deuren van de wagon sloten met een onheilspellend, definitief geluid. Ik stond, verslagen, met mijn hand nog uitgestoken naar de stalen rand, terwijl de trein met een huiveringwekkende, metalen gil wegreed in de duisternis. De staartlichten van de laatste wagon werden al snel niet meer dan twee rode, smalle ogen die verdwenen in het zwarte niets.

Ik was alleen. Diep, diep onder de aarde van de grootste wereldstad. De stilte die volgde op het vertrek van de trein was bijna oorverdovend, slechts onderbroken door het zachte, ritmische suis van de ventilatie. Paniek begon als een koude, verraderlijke mist om mijn hart te kruipen. 

Mijn hand schoot naar mijn broekzak. De telefoon. Eén blik op het scherm bevestigde mijn ergste vrees: "Geen service." In deze betonnen, ondergrondse labyrinten was ik afgesloten van de wereld, van mijn vrienden, van elke communicatie. Hoe moest ik ze, in deze metropolis van miljoenen, in godsnaam terugvinden? Toen, door de waas van stress heen, kwam de flits van herinnering. Het Plan.

We hadden het bedacht over een biertje, cynisch en lachend, ervan uitgaand dat het nooit nodig zou zijn. Het Protocol: Als we elkaar verliezen in de metro, stappen we onmiddellijk uit bij de derde halte na de scheiding. We wachten daar precies twintig minuten. Als we elkaar niet vinden, gaan we direct naar het alternatieve ontmoetingspunt van de dag.

Mijn adem stokte. De trein die net was vertrokken, was op weg naar de derde halte. Ik moest nu, met de volgende trein, de race tegen de klok aan! De seconden tikten weg als mokerslagen. Toen, met een donderend geraas, kwam de volgende trein binnenglijden. Ik sprong in de wagon. Vanaf dat moment was er geen tijd meer voor angst. Ik telde de stations: één... twee... Bij het derde station stormde ik het perron op, mijn ogen speurend in de menigte die uit de metro gutste. Twintig minuten. Ik liep ijsberend heen en weer, mijn blik scannend, mijn hart bonzend in mijn keel. De twintig minuten veranderden in een eeuwigheid. Vlak voordat de tijdslimiet verstreek, gaf ik het op. Het Protocol schreef het voor: door naar het alternatieve ontmoetingspunt.

Vandaag was dat: Soho Square, de plek waar de avond zou beginnen, ongeacht de bezienswaardigheden. Ik nam de snelst mogelijke overstap, mijn zenuwen gespannen als een boog. Toen ik uiteindelijk, een uur na de noodlottige deur, de trappen naar Soho Square opstormde, was ik bezweet en buiten adem.

En daar stonden ze. Ze lachten, opgelucht. "We wisten dat je het Protocol zou volgen!" riep mijn vrouw, terwijl ze me een stevige, geruststellende knuffel gaf. Ik lachte terug, de adrenaline wegebbend en plaatsmakend voor pure opluchting. De brutale meneer met de koffer en de afgesneden pas waren alweer een vaag, opwindend detail van de dag. De hel van het ondergrondse labyrint was bezworen.

Op naar Soho! De lichten en de geluiden van de stad wachtten op ons, nu niets ons meer kon scheiden.