Voor alles in het leven is er een geschikt moment, en het moment voor de viering van het 50-jarig jubileum van Sweetheart Of The Rodeo uit 1968, het legendarische album van de Byrds, is aangebroken. Onlangs in het stadhuis van New York, kreeg het publiek een geweldige show voorgeschoteld met Roger McGuinn en Chris Hillman aan het roer. Ze brachten een eerbetoon aan dit iconische album, waarbij de invloed van de overleden Gram Parsons niet over het hoofd werd gezien. Met de deskundige hulp van Marty Stuart And His Fabulous Superlatives brachten McGuinn en Hillman de country-rockbonafides tot leven. De avond was ook een eerbetoon aan Americana, met nummers van McGuinn, Hillman, Parsons, evenals Bob Dylan, Woody Guthrie, Merle Haggard, Porter Wagoner, Pete Seeger en zelfs Tom Petty. De eerste set diende als opwarmertje voor het hoofdevenement en richtte zich op de meer landelijke nummers uit het vroege Byrds-repertoire, waaronder Wagoner's 'A Satisfied Mind'. Het was een waar genot om McGuinn te zien spelen op zijn elektrische 12-snarige gitaar en Hillman op de bas tijdens de opener, Dylans 'My Back Pages'. Gedurende de hele avond wisselden McGuinn, Hillman, Stuart, Kenny Vaughn en Chris Scruggs moeiteloos tussen akoestische, elektrische en pedal steelgitaren, bas en mandoline. De vocale harmonieën waren prachtig, met Stuart en drummer Harry Stinson die de derde en vierde stem achter Hillman en McGuinn toevoegden. De show bracht een golf van nostalgie met zich mee, waarbij Hillman sprak over Parsons en McGuinn herinneringen deelde aan hun ontmoeting met de country-dj die de inspiratie vormde voor 'Drugstore Truck Driving Man'. Na een korte onderbreking begon de tweede set met Stuart's band die twee nummers speelde, "Country Boy Rock And Roll" en "Time Don' Wait." De keuze om Stuart en zijn Superlatives als begeleidingsband te hebben, bleek een slimme zet te zijn. Deze muzikanten konden niet alleen geweldig spelen, maar zongen ook voortreffelijk. Vaughn imponeerde met zijn gitaarvaardigheden en Stuart kon hem gemakkelijk bijhouden. Stuart blonk ook uit op de mandoline, en bassist Scruggs stapte over op de pedal steel voor een groot deel van het Sweetheart-segment. Het was ook opmerkenswaardig dat Stuart een originele string-bender-gitaar bespeelde, eens eigendom van de wijlen Byrds-gitarist Clarence White. Het hoogtepunt van de avond was wanneer McGuinn het onsterfelijke 'You Ain’t Goin’ Nowhere' van Dylan zong en Guthrie’s 'Pretty Boy Floyd' ten gehore bracht. Hillman liet zijn geweldige stem horen met uitvoeringen van Parsons 'Hickory Wind' en 'One Hundred Years From Now'. McGuinn bracht op authentieke wijze de Louvin Brothers-klassieker 'The Christian Life' en de aangrijpende ode van William Bell 'You Don’t Miss Your Water'. De avond eindigde met een meezingende reprise van 'You Ain’t Goin’ Nowhere' en het bruisende 'So You Want To Be A Rock ‘n’ Roll Star', gevolgd door een eerbetoon aan Tom Petty. McGuinn bracht 'American Girl', Hillman deed zijn eigen versie van 'Wildflowers' en Stuart leidde de band door een akoestische uitvoering van 'Runnin’ Down A Dream'. De avond werd afgesloten met een krachtige vertolking van Pete Seeger's onsterfelijke lied: "Turn! Turn! Turn! (To Everything There Is a Season)." Iedereen verliet de zaal met een voldaan gevoel.