Sealbòkse

De één heeft het met postzegels, de andere met gitaren, weer een andere met auto's. Ik heb het met spijkerbroeken. Al vanaf mijn veertiende. Yves Saint Laurent zei ooit over de spijkerbroek:

“I have often said that I wish I had invented blue jeans: the most spectacular, the most practical, the most relaxed and nonchalant. They have expression, modesty, sex appeal, simplicity - all I hope for in my clothes" 

In 1964 kreeg ik mijn eerste echte Amerikaanse spijkerbroek van het merk LEE. Volgens mij was dat de 101  Rider , maar dat weet ik niet zeker meer! James Dean droeg ze in zijn films. Dat was toen in de sixties wat je vandaag betiteld als high-end. Gemaakt van echte katoenen garens, indigo blauw geverfd en met rood koperen klinknagels. In mijn Hylper jongenstaal vertaalde ik het woord jeans/spijkerbroek voor de hand liggend en nagenoeg achteloos als spiekerbrook. 

Dat woord kwam onlangs - weliswaar in een geheel ander verband - ter sprake in één van mijn vorige blogjes. Dat viel één van mijn lezers Tine Nieuwland Mulder op: "Ik las de tekst die je geplaatst hebt bij de bewerkte foto. Jij noemde het woord  'spiekerbrook'. Ik herinner mij nog van vroeger, dat  mijn veer en mem zo'n broek een 'sealbòkse' noemden. Dat was een donkerblauwe broek voor o.a. boeren en -arbeiders en dat soort volk. Mijn tante Anne noemde de werkbroek van haar man, ome Jetze, die boer was ook een 'sealbòkse'