zondag 30 november 2014

De voor/tegen van Henk Doevendans

Henk Doevendans, alias De Opregte Sneker
In vijf minuten vijf voors en tegens; het lijkt wel politiek….
Dit is alweer de vierde aflevering van een nieuwe zondagse rubriek op dit weblog. Deze rubriek genaamd: Voor en Tegen zit heel simpel in elkaar. Mensen schetsen in vijf minuten hun zelfportret. Dit doen ze door eerst op te sommen waar ze van houden én daarna waar ze een hekel aan hebben.
Vandaag de voor/tegen bijdrage van Henk Doevendans. Voormalig journalist/presentator bij Omròp Fryslân en later zelfstandig publicist/journalist. Op 3 augustus 2014 zette deze telg uit het roemrijke Sneker geslacht Doevendans zijn veel gelezen digitale medium de Sneker Internetkrant op zwart. Hij blies vervolgens - bij het bereiken van zijn pensioengerechtigde leeftijd - zijn sluimerende (journalistieke) weblog De Opregte Sneker een opnieuw leven in. Mijn verzoek wekt in eerste instantie een lichte verbazing bij hem op......
Beschrijf eens in vijf minuten tijd vijf dingen waar je voor en vijf waar je tegen bent. Met dat verzoek moet je het maar doen. Dat betekent dat je per minuut twee 'kwesties' moet behandelen. Uit mijn radio-ervaring weet ik dat drie regels ongeveer een halve minuut tijd vragen.
Begin met het positieve, bij het negatieve kom je toch altijd wel uit, zal de redacteur van deze rubriek geredeneerd hebben. Dat is een goed iets: positief in het leven staan. Jezelf niet in de put praten. Oog hebben voor de ander is ook positief.

Medemenselijkheid dus: 
Wanneer iemand een beroep op je doet, geen smoesjes bedenken om er onderuit te komen. Nee zeggen mag altijd, maar dan ook duidelijk en met redenen omkleed. Gewoon eerlijk dus.
Eerlijk zijn is dus een basis in relaties en in de communicatie. Communicatie is/was mijn vakgebied. Nog te vaak zie ik reclame op televisie of in de gedrukte media waar ik met mijn klompen van aanvoel dat het niet klopt. Dat de werkelijkheid die geschilderd wordt, in werkelijkheid anders is. 

Voor je mening uit kunnen komen:
Je kunt dingen achter de kiezen houden omdat je de kool en de geit wilt sparen, maar dat gaat uiteindelijk aan je knagen. De ander merkt heus wel dat je anders reageert dan je echt wil. Laten we kaar de ruimte blijven geven om dat te doen. Maar wees niet populistisch. Raas niet 'minder, minder, minder' of 'ik en met mij velen vinden dat…'.

In gesprek blijven met elkaar:
In mijn 'bestuursbaantjes' heb ik gemerkt dat je het best met elkaar oneens kunt zijn, maar dat je wel met elkaar in gesprek moet blijven. Anders kom je nooit ergens en gaat het vertrouwen in elkaar verloren. Maar er moet wel eens een einde komen aan al dat polderen, aan het proberen het met elkaar eens te worden. Zonder dat het als opjagen wordt ervaren. 

En dat is mijn eerste 'tegen'opjagen:
'dou must niet su drieve' zoals mijn vader zaliger wel eens zei, daar kan ik niet goed tegen. Goed, onder tijdsdruk kan best iets goeds ontstaan vooral als tegen een deadline aan gewerkt moet worden. Maar aan de andere kant, het is niet goed voor je gemoedsrust en onder tijdsdruk worden nog wel eens verkeerde beslissingen genomen.

De tweede'tegen'is hiermee ook al genoemd:de deadline.
Waarom moeten we zo vaak iets voor een bepaalde tijdstip ingeleverd hebben? Er zijn natuurlijk zaken waar ik mij zo'n eindmoment kan voorstellen, maar soms heb ik het idee dat onder andere overheden met een deadline dingen willen forceren.

Forceren is dus mijn 'derde' tegen.

Neem het windmolenpark dat in het IJsselmeer bij Makkum moet komen. De provincie forceert dat door de zaken op scherp te stellen, doet dat om de tegenstanders te overrulen. Zelfs gedeputeerde Sietske Poepjes uit Makkum is voor plaatsing bij haar dorp. Op mijn blog de Opregte Sneeker heb ik haar ervan 'verdacht' zo alle schijn van dorpisme te willen vermijden.

Dorpisme: 
Als vierde negativiteit. 
In de gemeenteraad wordt het niet expliciet gezegd, maar in de wandelgangen van het bestuurscollege van de gemeente Súdwest-Fryslân merk je dat er in verschillende fracties nog een anti-Sneek gevoel heerst. Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk, zei Calimero altijd. Een onterecht minderwaardigheidsgevoel van welke partij dan ooit.

Minderwaardigheid:

Als vijfde en laatste van dit rijtje. Waarom zou je je minderwaardig moeten voelen. Niet alleen in de politiek maar ook in de gemeenschap (die we met zijn allen vormen) hebben alle mensen sterke en zwakke punten, laten we dat toch alstublieft van elkaar respecteren.

zaterdag 29 november 2014

Boekpresentatie "Zwanger van de Hazen"

Schrijver Bas Sleeuwenhoek (l) en Fjildman Anne Gersjes signeren
in het dorpshuis te Nijemirdum.
Schrijver en oud LC journalist Bas Sleeuwenhoek uit Schiedam reikte zaterdagmiddag in het dorpshuis te Nijemirdum zijn boek met de titel "Zwanger van de Hazen" uit aan de Gaasterlander, Anne Gersjes.
Het boek is een portret van jager en fjildman Anne Gersjes. De schrijver verzamelde 25 verhalen van deze markante Gaasterlander die moet jagen, die het spel wil winnen.
"Gersjes balanceert voortdurend tussen het mens-zijn en het roofdier dat hij in het diepst van zijn wezen ook is". Aan de hand van zijn vader werd hij één van de beste stropers en jagers van Gaasterland. Maar hij voelt zich vooral natuurmens, een rentmeester over een kwetsbaar landschap. In het boek blikt Anne Gersjes terug op zijn leven in Ruigahuizen. Hij vertelt over de armoede die de bevolking de stroperij in dreef. Over de strijd tussen de broodjagers en de hoge heren, Over de listen van de stroper. Over de nadelen van de welvaart en over lege, droefgeestige bossen waar je tegenwoordig bijna geen dieren meer tegenkomt.

Veel namen en plaatsen genoemd in het boek komen mij heel bekend voor. Eind zeventiger jaren van de vorige eeuw heb ik -als vertegenwoordiger van het Ministerie van Landbouw en Visserij - op buitengewoon plezierige wijze samengewerkt met Anne Gersjes. Anne was vergeleken met andere Fjildmannen zijn tijd ver vooruit. Hij had een heel eigen kijk op hoe het beheer van het Gaasterlandse buitengebied eruit moest zien. Hij zag ook heel duidelijk zijn eigen rol en eiste die op een natuurlijke manier op. We zijn destijds begonnen met het oprichten van een soort van reewild-revier waarin de reeën eerst systematisch werden geteld. Op basis van die indeling en een jaarlijkse reewild-telling werd het afschotplan voor de reeën-jacht in Gaasterland e.o. vastgesteld. Later werd deze activiteit overgenomen door de Wildbeheereenheid Gaasterland. Anne was een pionier, een echte leider. Hij kon het vertrouwen van mensen winnen en behouden. Hij kon ze enthousiasmeren. Zijn belangrijkste aspect was het creëren van draagvlak in de streek. Hij onderhield daardoor uitstekende contacten met die andere actoren in de "buitenwereld"
Later hebben we door ons netwerk en onze opgedane ervaring in het veld ook de Dassentelling/inventarisatie in Gaasterland op poten gezet. Ik heb nu achteraf het gevoel, dat wij toen de juiste mensen op de juiste plaats waren. Zaken die inmiddels heel normaal zijn, maar zo'n dertig jaar geleden nog veel weerstand opriepen. Anne Gersjes timmert nog steeds aan de weg met Bosk&Greide, die in Gaasterland een eigen (natuur)koers wil varen.

vrijdag 28 november 2014

Een Kerstengel met een Wintermuts

Hylper standhouder Arnold Eekma.
Prachtige schilderijen en
bewerkte houtproducten.
De Hylpers kunnen terug kijken op een buitengewoon geslaagde Winterfair. Het historische centrum van het mooie elfstedenstadje Hindeloopen is bijzonder geschikt als sfeervol decor voor een dergelijk winterevenement. Prachtige verlichting, brandende vuurkorven en veel enthousiaste bezoekers maakten vrijdagavond het winterplaatje helemaal compleet. Van kraampjes met warme, modieuze kleding, authentieke wintermutsen tot kunstzinnige kerstengelen. "Wij hebben op onze Fair in totaal drie en twintig kraampjes", aldus Froukje Binnema Hobma van de organiserende Stichting Jungfolk. Ook een aantal Hylper standhouders lieten zich niet onbetuigd. Lekkernijen voor de inwendige mens waren ruimschoots voor handen. Oliebollen, hamburgers en gerookte poon waren het meest intrek bij publiek, veelal afkomstig uit de kleine zuidwesthoek

maandag 24 november 2014

Het blijft een spel, met zo'n Hylper naam

'What's in a name' zei Shakespeare. Mijn naam is Anske,  genoemd naar mijn Âte (grootvader) Deze naam heb ik ook verspijkerd in de naam van mijn weblog. Anske betekent Adelaar, God is genadig. Een dijk van een Friese naam met een geweldige betekenis, vind ikzelf. Ik ben trots op mijn naam en als ik koketteer, zeg ik zonder met de ogen te knipperen, dat het een echte Hylper naam is. Vorige week was ik in het Antonius Ziekenhuis. Ik meldde me aan bij de receptie van de specialist. "U kunt plaatsnemen op de stoeltjes nabij kamer zes". Na een poosje te hebben gewacht - er ligt daar om de tijd te doden, een uitstekend muziek magazine in de patiënten-leesmap - riep de dienstdoende assistente: "Mevrouw Smit U kunt de spreekkamer binnenkomen" Ze keek me aan en verontschuldigde zich wat ongemakkelijk. Ik lachte naar haar. Omdat dit "The Story of my Life" is, of althans één daarvan heb ik om een beetje overeind te blijven in voorkomende gevallen, mijn (standaard) tekst paraat.
Ik vroeg aan haar: "Ken je de Johnny Cash song A Boy Named Sue?" Ze keek me aan, knikte en lachte terug. Dat was vorige week bij de oogarts.
Om een lang verhaal kort te maken. Vanmorgen zat ik opnieuw in diezelfde wachtruimte. Nu een poosje opende de assistentie de deur van de spreekkamer. Ze riep mijn naam: "U kunt binnenkomen, Mevrouw Smit!"....Het was een andere assistente als vorige week, net zo aardig, net zo mooi, maar anders!
U kunt mijn openingstekst wel raden....

zaterdag 22 november 2014

De Blauwen hewwe wonnen

Eerst even de achterband van myn Gazelle plakke.
Daarna naar het Zuidersportpatk
ONSBOSO-Spakenburg
De Blauwen hewwe de buit binnen.
ONSBOSO tegen Spakenburg
Eindstand 1-3
Aan ut feslach fan Henk hef ik niks toe te voegen


Wie niet in wonderen gelooft is geen realist

Wie niet gelooft in wonderen is geen realist. Bam! Deze week weer zo'n ontroerend en bemoedigend voorbeeld van een Wonder, vooral voor hen die het betreft. Barack Obama regulariseert vijf miljoen illegalen en mensen met een green card, die in de USA met uitzetting worden bedreigd. Rednecks worden door de Keizer buitenspel gezet. Prachtig, geniale zet van Obama. Mensen, die vastbesloten zijn om gelukkig te willen worden zijn echt niet af te stoppen. De wereld is van iedereen. De wonderen staan altijd aan hun zijde. Misschien wel (vaak) op de (te) lange termijn, maar toch! Deze prachtige tekst/song Land Of Hope And Dreams van Bruce Springsteen (kijk, daarom is Bruce van de buitencategorie, vrienden) gaat daar over

Land Of Hope And Dreams

Grab your ticket and your suitcase
Thunder's rolling down the tracks
You don't know where you're goin'
But you know you won't be back
Darlin' if you're weary
Lay your head upon my chest
We'll take what we can carry
And we'll leave the rest

Big Wheels rolling through fields
Where sunlight streams
Meet me in a land of hope and dreams

I will provide for you
And I'll stand by your side
You'll need a good companion for
This part of the ride
Leave behind your sorrows
Let this day be the last
Tomorrow there'll be sunshine
And all this darkness past

Big wheels roll through fields
Where sunlight streams
Meet me in a land of hope and dreams

This train
Carries saints and sinners
This train
Carries losers and winners
This Train
Carries whores and gamblers
This Train
Carries lost souls
This Train
Dreams will not be thwarted
This Train
Faith will be rewarded
This Train
Hear the steel wheels singin'
This Train
Bells of freedom ringin'
This Train
Carries broken-hearted
This Train
Thieves and sweet souls departed
This Train
Carries fools and kings
This Train
All aboard

This Train
Dreams will not be thwarted
This Train
Faith will be rewarded
This Train
Hear the steel wheels singin'
This Train
Bells of freedom ringin'


vrijdag 21 november 2014

The Ramones binnen de stadsgrenzen van Sneek

Bono van U2 op de cover van VN
In weekblad Vrij Nederland van deze week staat een groot promo interview met de legendarische Ierse rockband U2. Ik werd getriggerd door hun bewondering voor de Amerikaanse punkband The Ramones.
Deze band heeft in het verleden grote invloed gehad op Bono c.s. Zij waren van belang omdat Bono's stem zich leende voor melodieuze zang, precies zoals bij de boomlange Joey Ramone.
We hebben indertijd The Ramones met z'n vieren zien spelen Dat was een vormend moment. Het geluid van de revolutie. Hun boodschap werd destijds vooral gehoord in wat je de provincie zou kunnen noemen, aldus The Edge in VN. Het startschot voor talloze nieuwe bands, waarvan U2 er één was. Dit verleden is nog zichtbaar in de vorm van een foto van The Ramones, die boven één van de banken in de Metropolis Studio hangt.  Inmiddels zijn alle leden van The Ramones overleden. Dat was niet het geval op 3 augustus 1986.
Na maanden van voorbereidingen vindt op het IJsbaanterrein de vierde editie van Sneekwave plaats. Het toen al roemruchte festival had The Ramones geboekt voor een show. Hun nieuwste plaat Animal Boy was kort daarvoor verschenen. Op de dag van het concert zijn de weersvoorspellingen beroerd. Nog tijdens hun optreden breekt er boven IJsbaan een enorm onweer los. Het zou de mythevorming rondom het optreden achteraf alleen maar vergroten. De band, met hun kenmerkende outfits en snelle nummers, die zonder tussenpauze werden gebracht, laat een onuitwisbare indruk achter bij de toeschouwers. Ik spreek nu na acht-en-twintig jaar mijn dankwoord uit en maak alsnog een diepe buiging voor de toenmalige visionaire Sneekwave organisatoren.

Bronnen: Vrij Nederland en Sneeklive















woensdag 19 november 2014

Helemaal geen Fietspad langs de Swette

Er ligt vanaf Scharnegoutum- een nieuw fietspad langs de Swette, richting Leeuwarden. Althans immense projectborden van Gemeente Súdwest en Het Friese Merenproject doen daar konde van aan de burgers. Vanmiddag heb ik even een uurtje over het tracé gefietst. Prachtig en duurzaam aangelegd. Keurig afgewerkt. Kosten noch moeite zijn gespaard op veiligheid en eigendommen van aanwonenden.
Zij zijn in natura in de watten gelegd. Dat kun je zo zien. Wat blijkt verder? Dit deel - van Scharnegoutum via De Flearen-  loopt helemaal niet langs de Swette. Het is ook geen echt fietspad!
Het is grotendeels een toegangsweg voor gemotoriseerd verkeer - parallel aan de spoorlijn Sneek-Leeuwarden - ter ontsluiting van het buurtschap De Flearen gelegen aan de Swette. Kortom weer zo'n misleidend projectbord waar de honden geen brood van lusten.
Instanties zullen ongetwijfeld hun moverende reden naar voren brengen, maar het is echt dood-en-dood zonde, dat het tracé niet direct langs de Swette is aangelegd. Een gemiste kans, qua ruimtelijke en landschappelijke belevingswaarde...Jammer dat het belang van een enkele sterveling zo prevaleert boven het algemeen belang

Projectbord Fietspad langs de Swette?
Dit is het buurtschap de Flearen, dat er door de aanleg van deze toegangsweg 
spreekwoordelijk het beste garen bij spint.
Bovendien ben ik echt niet 
van deze bijzonder gevaarlijke, DDR achtige prikkeldraad
afscheiding gecharmeerd. 
Gladde draden gebruiken a.u.b.


Veeroosters (3x) kort naast elkaar aangelegd langs een perceel bestemd voor maisbouw. Mooi dat het project-budget deze douceurtjes toelieten.......maar echt nodig? 

Hier - nabij de Langlânsbrege over de Swette bij Deersum - eindigt jammer genoeg het z.g. het Fietspad langs de Swette. Een lus die terug voert richting Leeuwarden
Het fietspad begint opnieuw -landinwaarts via Bozum- met een toegangsweg parallel aan de spoorlijn richting D
e Flearen naar Scharnegoutum



zondag 16 november 2014

Blog Anske Smit: Johnny van Doorn Selfkickt in Sneek | ensafh

Blog Anske Smit: Johnny van Doorn Selfkickt in Sneek | ensafh

Een herfstwandeling op de Veluwe

‘het bos van de dansende bomen’. Noordwest-Veluwe, tussen Putten en Garderen. Een van de mooiste en oudste bossen van Nederland. In de volksmond heet het Speulderbos. Een soort oerwoud met kromme, in wonderlijke bochten gegroeide eiken- en beukenbomen. Dit komt doordat de stammen in de nevel wel lijken te bewegen. De natuur mag hier haar gang gaan. Glanzende sparren, knoestige, groen bemoste eiken, varens en halfvergane stammen. Het bos is mysterieus en uniek, en ook nog een paradijs voor (roof)vogels, edelherten, dassen en wilde zwijnen. Er zijn plenty fiets- en wandelpaden. Wij maakten in Drie een wandeling van 9 km. Dit zijn de beelden.

vrijdag 14 november 2014

Doorkijkje in een Regio Gig van de Golden Earring in 1969.

Mijn vriend, wijlen Jans Karstens uit Groningen werkte in de sixties van de vorige eeuw als barkeeper. Hij stond achter de bar van Dancing d'Olde Hof te Gasselte waarvan zijn vader de eigenaar was. Daar speelde destijds nagenoeg de hele Nederlandse popscene. Op 8 maart 1969  speelden de Golden Earrings bij hun in de zaak. Jan hierover:
Mijn vader kocht in 1967 een dancing, zo heette dat indertijd. De programmering was: op zaterdagavond altijd een topband en zondagmiddag en avond een regionale top-40 band. Er konden ongeveer 500 mensen in de zaal. Ik heb daardoor als 14-jarige bijna de hele nederpopscene voorbij zien komen. Shoes, Tee-Set, Blue Diamonds, Motions, Dizzy Mens Band, After Tea, Cats etc. etc. Op 8 maart 1969 kwamen de Golden Earrings, ze hadden net een hit met Where Will I Be. Ze arriveerden in twee kleine Ford Transits met de hele apparatuur er in. Rob Gerritsen en Jantje Ten Broek begonnen met uitladen en opstellen. Jaap Eggermont zat verveeld voorin een busje een puzzeltje te doen. Rinus kwam naar mij toe en vroeg of er onder het podium ook een kelder was, daar moest zijn Lesley-box naar toe. George en Barry zaten in de kleedkamer. Maar wat hadden die mannen een spullen indertijd! Vier MAX zangzuilen met Omroeptweeters, Marshall/SoundCity torens en een verdwaalde VOX AC30. Dit maakte al indruk, samen met het zware drumgeluid van Eggermont op zijn Westend drumkit. In mijn herinnering werd er vier keer een half uur gespeeld. Van een toegift was geen sprake. Ik heb niet alles gezien, ik stond achter een bar te werken, maar wel alles gehoord! Wat was het hard, de glazen stonden gewoon te trillen op de glazen planken. De 8 Miles High uitvoering was indrukwekkend. Rinus leverde een gevecht met zijn Danelectro, goed te zien op de gelijknamige film. Ik vond het allemaal geweldig! De Elpee van 8 Miles High heb ik toen ook gelijk gekocht. Maar daar drumt Sieb Warner op. Ik ben alweer 30 jaar bevriend met Sieb, maar heb hem nooit live met de Earring gezien en dat vind ik wel jammer. Maar ach... De gage van de Earrings was toen 1000 gulden. De entreeprijs was 5 gulden en er waren ruim 500 bezoekers; mijn vader had al een aardige winst gemaakt. Ik ben nadien regelmatig naar een concert geweest (eens p/jaar) en heb alle ontwikkelingen meegemaakt. De "Switch" show vind ik nog steeds het beste wat ik gezien heb (Groningen 1975) Ik herinner me nog het moment kwam dat Cesar zou gaan springen, er ging een bom af en ik dook van schrik naar beneden. Tja, toen lag Cesar al op de grond toen ik weer keek. Geweldig! In die tijd sloten ze de show ook af met "Greensleeves", alle volgspots op de spiegelbal. Mooi einde altijd. 
Jan Karstens March 08, 1969, Gasselte.
Booking fee: Fl. 1000,- Entrance: FL. 5, visitors: 500,

donderdag 13 november 2014

Johnny van Doorn Selfkickt in Sneek

Meerpaal
Johnny the Selfkicker, fenomeen komt als Anti-klaas aan in Sneek. De dichter komt per roeiboot aan bij jongerencentrum De Meerpaal en wordt op een ezel gezet. Deze aankondiging die mij en een aantal vrienden ter ore was gekomen deed mij besluiten om zaterdagmiddag  29 november 1969 van Hindeloopen per trein af te reizen naar Sneek. Ik rekende op een buitengewoon ludieke of provocerende Sinterklaze-aktie van Johnny van Doorn, woordacrobaat, voordrachtskunstenaar en levensgenieter. Het tegenovergestelde bleek waar: "Ik was er  trots op dat ik voor goedheiligman mocht spelen", aldus Johnny. Ik maakte enigszins opgewonden - in afwachting welk een spannend spektakel mij, op mijn vrije zaterdagmiddag te wachten stond - zijn aankomst, de bestijging van het paard (een peper-en-zout kleurige schimmel) en start van de optocht bij de Meerpaal mee. Ik meen me te herinneren dat er toen achter de jonge semibisschop Johnny geen soepele ruiter schuil ging, dit in schrille tegenstelling tot zijn unieke en virtuoze performance. Het chaotische begin van de optocht die, zich groepeerde op de brede straat op de Kleine Palen, zette zich wel gestructureerder voort via de Singel, naar de binnenstad. De muziek voorop, gevolgd door het gezelschap van Sint Nicolaas, met alias ruiter Johnny te paard....

Een vrolijk verhaal over deze historische gebeurtenis in Sneek staat in Johnny's bundel Hou contact (De Bezige Bij). Ik ben zo vrij geweest dit verhaal over te schrijven uit het november nummer van het maandblad HP/De Tijd

Er werd mij gevraagd of ik als Sint Nicolaas een intocht in Sneek wilde houden. Met beide handen greep ik het aanbod aan. Op een winderige zaterdagmiddag stapte ik op de trein. In Heerenveen zou ik worden afgehaald en met een auto ging ik dan naar Sneek. Tijdens de reis voelde ik me in zeldzame mate vreemd en onwerkelijk. Ik realiseerde me dat het gevoel nog sterker zou worden als ik éénmaal op de schimmel zat. In een eeuwenoude vermomming die de kinderharten sneller deed slaan. Ik was er trots op dat ik voor goedheiligman mocht spelen. Met een glazige oogopslag tuurde ik naar de onvergankelijke   wolkenluchten boven het vlakke Friese land. Geestelijk was ik al bijna Sinterklaas toen ik in Heerenveen in de auto stapte. In Sneek werd ik bij de toneelkapper afgezet, waar het comité van ontvangst met hartelijk begroette. De toneelkapper, een lange magere man, maakte in deze tijd van het jaar riante winsten met de aankleding en de uiterlijke verzorging van het Klaaswezen. Ik werd door hem onder het mes genomen. Ongelofelijk, de gedaantewisseling die je onderging, het in hart en ziel Sinterklaas worden. Stukje boor stukje werd mijn identiteit door hem weggegrimeerd. De mijter op en tenslotte werden baard en snor aan mijn gezicht vastgeplakt. Ik was duizend jaar oud. Een rustige vriendelijke waardigheid had van top tot teen bezit van mij genomen. Ik bekeek me in de spiegel, en hemel. Gefascineerd staarde ik naar hem voor wie ik in mijn jongste jaren met een kloppend hart de schoen had gezet. Of ik mee wilde gaan. Het verliep als in een droom. Een bediende hielp mij in het zadel van mijn trouwe schimmel. De muziekkorpsen groepeerden zich. Zwarte Pieten sprongen snaaks in het rond. De piekeniers en de pages die zich in een fantastische kledij hadden gestoken zorgden voor een kleurige historische noot. Tromgeroffel en trompetgeschal, en zowaar her zonnetje brak door. In dit feestelijk licht begon ik aan mijn tocht door de binnenstad. Ik omvatte vier de gouden staf die ik stevig in een stijgbeugel had geplant. Hoog torende ik boven de menigte uit. Hadden er ooit zoveel mensen naar met gewuifd en gelachen. Een top succes. Maar ik mocht niet vergeten dat ik niet langer Johnny was maar een hoogst imaginaire en toch zo levensechte goedheiligman. Onwrikbaar zat ik in mijn harnas, en dat kwam neer op een onophoudelijk wuiven en knikken naar duizenden blije kinderen langs de route. En de kleintjes die in mij geloofden. Pas als je op zo'n paard zit weet je wat dat betekent. Je knik naar links en je knikt naar rechts. En iedereen, niemand uitgezonderd moet je met je blikken bestrijken. Fixeren. Ook de kinderen achter de ramen van de huizen. Ze moesten weten dat ik hen zag. Dat was de heilige waarheid.Werden mij immers niet bovennatuurlijke waarden toegerekend? Zag en hoorde ik niet alles? Reed ik in weer en wind over de daken? Was ik niet met mijn cadeaus als de bliksemse kater op alle plaatsen tegelijk. Maar er waren momenten dat het me vreemd te moede werd. Want daar had je het weer, de snoeshaan van vijfentwintig jaar. je eigen Ik, brak door de vermomming heen. Vreemde opwindende gevoelens. Diep moest ik ademhalen, toen een agent, die op een kruispunt het verkeer regelde bij mijn nadering de pet afnam en een buiginkje voor mij maakte. Ik was even verward door de plotselinge machtspositie. Maar dat gebeurde alleen  maar in mijzelf. Ik verborg mijn gevoelens achter de Sint. Ik moet mij wederom van mijn taak kwijten door mijn hand uit te steken naar een wipneusje en een krullenbolletje die watervlug onder de spanhekken waren doorgekropen. Lachende ouders op de achtergrond. Een aan de gezichten van de kinderen te zien, bezorgde ik ze de dag van hun leven, Ze hadden Sinterklaas een handje gegeven.

woensdag 12 november 2014

Ywiche Sirkels

Pieter Kool Smit 1908-1975
In dierbare herinnering aan mijn bovenal Lieve Vader, maar vooral ook een weergaloze saxofonist, zadel-en meubelmaker, antiquair
en gelovig Mennist : Pieter Kool Smit 1908-1975, geboren op 12 november 1908 te Hindeloopen en overleden op 14 november 1975 aldaar.
In 2011 schreef ik het dit gedicht over mijn vader....







Ny Libben.

Hylpen, nei feetin-achttin
Picolo by Hotel Buijs
Soadelmeitjen en Stoffearje
yn Woarkum
By Robyns, yn't feby goan
de joenge boas Frederik
yn de workploats
 't Hylpers leare.
Mear as feertich Jier
trouw oen dyn
Swatte Gazelle
Gek fan Saxefoan-spieljen ,
Betjoent troch
uutsniede hoolten
See Meerminnen,
Oertuugt Mennist.
Lojoal Passifist
So Ra is een Kroal
Een nederichen Man
Sommerdei
sende-temoarns
mei dy oan de hoand
ronde nei de Bouwhuuzen.
Iek sitte op de Panne fan
'n aalden eenassige
rostiggen moaibalke.
De Hyngst -een likjen Kedde,
betoat iek der sem al foar.
Du keek'st
languut lizzend
yn 't lange gers
mei een sònnigen
fewoendering nei my.
Keeks't miskyn
troch een loek,
òf troch un koaker
                         foaruut yn de tiëd?                          
Tegoare my dy
nei dot Bééld wùrom
laot 't Libben naot tò!
Mar us Sirkels blieuwe
ywich roend, der ies
gin Spelde twisken te kriejen.
gin oentkommen oen.

dinsdag 11 november 2014

Sugar Baby Love

Sneek, Pasveer 11-11-2014 St. Maarten's
Hearts Sugar Baby Loves Otis en Skye



De Potten Revisited. Kabel-Waterskiën



Vandaag - De Potten. Een honden-uitlaatplek par excellence. Met een bonte verzameling Blaffende en Kwispelende baasjes. Een verder, zie je het binnenkort voor je? Een kabel-waterskiën waarbij de skiër niet voortgetrokken wordt door een boot,  maar door een kabelbaan. Aan de kabel kunnen acht personen tegelijk waterskiën. De omloopkabel hangt ca. 8 meter boven het water en wordt aangedreven door een geruisloze elektromotor. Het parcours heeft vijf hoekpunten en is 770 meter lang. Een waterski-instructeur zorgt ervoor dat de skiër continue aan- en afgekoppeld wordt. De skiër maakt een droge start vanaf een glijdplatform dat haaks op de omloopkabel staat. De snelheid varieert van 30 km/h tot 35 km/h. Dit is veel minder belastend voor de omgeving dan waterskiën achter een speedboot en geeft geen geluidshinder. Ik zeg doen....!

maandag 10 november 2014

November Fieldtrip naar Winterrustgebied

Ik ben geen "hang" blogger die de hele dag een beetje achter zijn laptop doorbrengt. Mijn beeldscherm is de natuur, Ik trek bij voorkeur het water op met mijn sloepje, voor een screenshot........
Vanmiddag was het vaartraject op de Houwkesloot richting het Sneekermeer helemaal voor mij...

En.....het Sneekermeer ook ! 
Winterrustgebieden in de meren van Sudwest-Fryslân zijn weer gemarkeerd met boeien. 
Vogels kunnen er in alle rust overwinteren. De winterrustgebieden liggen in een gedeelte van de Snitser Mar, Witte Brekken en Swarte Brekken, Aldegeaster Brekken en Fluezen. 
Watersporters worden gevraagd tussen 1 oktober en 1 april de met gele boeien gemarkeerde gebieden te mijden.
Op de achtergrond een panorama met de  "Starttoren" op het Kolmeersland.

zondag 9 november 2014

Een Muur in Dresden

9 november 1938 Kristallnacht.
9 november 1989 Val van de Berlijnse Muur, ab sofort unverzüglich
There's a crack, a crack in everyting,
that's how the Light gets in.
(Leonard Cohen)

maandag 3 november 2014

I.M. Gosse Blom


In geaven Hylper ys ús ûntfond.
Zondagmiddag, Tijdens Allerzielen was ik in de Stad van mijn Vader (Hindeloopen) om onze doden te herdenken. Tijdens een wandeling daarna, door het Stadje stopte een rouwwagen op de Nieuwstad. In een gemeenschap zoals in Hylpen betekend het aanschouwen van dergelijk voorval een buitengewoon onheilspellend teken. Mijn eerste gedachte is: Wie? Je kent immers nagenoeg alle inwoners bij naam en toenaam. Iege Blom Jr. (neef van Gosse) stelde mij na enige tijd in kennis van het overlijden van zijn oom Gosse Blom. Een markante Hylper o.a. buitengewone connaisseur van de Hylper Tòal. (stekwodden Hylper Woddebook/Fryske Akademy) historicus, schrijver, muzikant. vraagbaak voor velen, Een boeken-en feiten man in de breedste zin des woords. Direct komen dan de herinneringen  boven. Iege vertelde mij  en -  ik zag een glinstering  in zijn ogen - dat één van zijn eerste muzikale ervaringen hem zijn bijgebracht door zijn oom Gosse. In 1986 samen naar het legendarisch optreden -van niemand minder dan- The Ramones. Waar? Sneekwave festival op het IJsbaan terrein in Sneek. Meeslepend in mijn herinnering zijn vele zondagmiddagen in the early sixties, waarin wij als gepassioneerde Hylper beatmuziek liefhebbers met o.a. Roelof Valk Jzn werden bijgepraat door Gosse in de voorkamer van zijn ouderlijk huis op 't Aest.
We kregen dan zijn persoonlijke beschouwing van nieuw uitgekomen LP's die we veelal in Sneek hadden gekocht. Roelof herinnert zich o..a. LP's van Them met frontman Van Morrison en niet te vergeten The Who. Ik herinner mij zijn analyse van de LP The Most Animals van The Animals. Naast bekende r&bsongs zoals Bring it on Home (Sam Cooke) gezongen door zanger/frontman Erik Burdon en The House of the Rising Sun, gezongen door bandlid Alan Price diende zich op deze plaat ook de nieuwe vuige en ruige beatmuziek van de sixties aan. Dit zijn kleine dierbare voorbeelden. Zo had Gosse velerlei contacten op allerlei gebieden. Gosse Blom laat voor velen in Hylpen en daarbuiten, een lege plaats achter....

zondag 2 november 2014

Wie weet wat een Rondvreter is?

De montage van een LACK tafeltje van IKEA 
doet mij - met enige fantasie - denken
aan een Wieringer Rondvreter.