Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit mei 8, 2017 weergeven

Myn Hylpen, Wur't de mókken kryte boppe dyk en hús.

Meestal stal steek ik mijn bewondering voor het IJsselmeerstadje Hylpen (Hindeloopen), de plek waar ik geboren en getogen ben, de taal die daar wordt gesproken en geschreven niet onder stoelen of banken. Bovendien geen kwaad woord over de Hylpers! Ik prijs mij bijzonder gelukkig, dat oud stadgenoot Wiebe Zoethout en Hylpen-adept, dit lichtende pad ook is ingeslagen. Hij schreef er een prachtig gedicht over.  In foskjen yn it Hylpers, Chanson, Folksong of dampende Country...Als de taal de ziel maar weerspiegelt. In dit geval een nieuwe nostalgische ziel als ster aan het Hylper taal en poëzie firmament. 
Myn Hylpen

Wur't de Yselmor syn baeren speelt oen't straand,
wur't de gele blómmen bloeie yn 't grene laand,
wur't de mókken kryte bóppe dyk en hús,
der fynd yk myn Hylpen, der feel yk my thús.

Wynd en baeren saingen dê myn waelelyd.
Haige dyken stogen fôr myn feilichheid.
Morkten ek myn langstme en myn graet begear,
tróch de wraald te flênen, mar dot nôm in kear.

Nó ys tróch …