zaterdag 2 januari 2016

Mensen Van Voorbij

Hindeloopen, Nog één keer een diepe buiging voor de Mensen Van Voorbij in de Leugenbank.
v.l.n.r. YgeVlieger, Wiebe Mulder, Lutzen Ykema en Roelof Valk.

Als kind was de leugenbank een tweede huiskamer voor mij. Ik had daar om te spelen: een vissers-haven, een schut-sluis en een stukje Zijlroede tot mijn beschikking. 
Het was voor de kinderen van Het Oost, stukje Nieuwstad en stukje Buren, naast het Blauwe Reddingboot Hok, ook onze speelplaats. 

Een plaats letterlijk voor oud en jong met een positieve vibe van onschatbare waarde.
Je werd er "Streetwise"
Hoezo hufterproofe pana-veldjes of andere nutteloze afgekloven roestvrijstalen attributen, 
die elke vorm van echte creativiteit, in kinderen uitblussen? 
We waren het levende bewijs, dat een kleuterschool de meest overbodige vorm van onderwijs was. 
Aan dit illustere viermanschap in de Leugenbank heb ik buitengewoon goede herinneringen. 
Heren van verschillende pluimage. Stuk-voor-stuk echte persoonlijkheden. Zij bezaten een sluitende Hylper statuur. Meeluisteren in de Lu naar hun prachtige, grappige, ontroerende levensverhalen en anekdotes. 
Die waren oneindig veel spannender en leerzamer dan één-of-andere bewaarschool. 
Ze schroomden niet - als we in-en rond-de-Lu kattenkwaad uithaalden - ons een corrigerende tik toe te dienen. Als het allemaal echt niet meer door de beugel kon kreeg je een ingehouden schop onder de kont en kwam het voorval 's avonds bij mijn ouders op mijn bordje. 
Ik snapte werkelijk niet hoe ze weet hadden van mijn escapades. 
Vriend en generatiegenoot Frits Zweed zegt dat we een prachtige jeugd in Hylpen hadden. 
Het vlot waarop we nog nu nog dagelijks drijven.
Soms janken we daar (in stille) ontroering nog wel eens een beetje om! 
Prachtig!