donderdag 2 juli 2015

Sneker Vuilnismannen

Door gastblogger Gert Koolmoes

Toen ik vanmiddag al rondstruinend op Grootsneek deze  anekdote las, dacht ik vol weemoed aan mijn tijd als vuilnisman bij de Gemeente Sneek: Ik kon me het plaatje precies voorstellen. Een paar stoere Sneeker vuilnismannen die zonder blikken of blozen een mevrouw helpen met het sjouwen van de verhuisdozen en daarna weer hun route vervolgen.
In mijn studententijd (en die speelde zich grotendeels af in de vorige eeuw) had ik het genoegen om deel te mogen uitmaken van het keurkorps van de vuilnismannen van  Sneek. Iedere zomer- en kerstvakantie was ik actief als vuilnisman om mijn studiekosten te financieren. Ik heb een geweldige tijd gehad met een aantal kleurrijke figuren.
Zo was er collega vuilnisman Peter. Hij was een fanatieke Feyenoord supporter tot in zijn vezels en liet dat ook bij de dagelijkse werkzaamheden blijken. Zo bleven containers met een Ajax logo steevast staan. Daarnaast bleef hij thuis wanneer een personeelsuitje in Amsterdam was gepland. Ook de vuilnisauto met Ajax logo was niet aan Peter besteed. Apart? Ja best wel eigenlijk…
Verder hadden we nog de chauffeur Hendrik. Hendrik was in zijn vroegere jaren werkzaam geweest op een koopvaardijschip en had daar alle wereldzeeën bevaren. Omdat hij regelmatig in Manilla voor anker lag was de bijnaam ‘Manilla’ gauw gevonden. In tegenstelling tot zijn bijnaam was Hendrik echter niet echt een avonturier. Het liefst was hij bezig op zijn ‘volkstuun’. Urenlang heb ik als bijrijder in de cabine geluisterd naar zijn verhalen over het kweken van groenten. Was dat vervelend? Nee, het enthousiasme van Hendrik was aanstekelijk.
Zo zat ik ook bij Hendrik in de cabine tijdens de laatste Elfstedentocht van 1997. De thermometer wees die ochtend -18C aan. Het was te koud om met 2 collega’s tegelijk aan de slag te gaan. Vandaar dat we om en om bij toerbeurt een kwartier gingen werken en dan een kwartier rust.  Ik zat relaxed met Hendrik in de cabine en hij zat weer op de praatstoel. Zo zeer zelfs dat mijn collega totaal verkleumd na ruim anderhalf uur vroeg of ik het alsjeblieft over wilde nemen…..  brrrr
Een aantal anekdotes is nog blijven hangen. Zo was er chauffeur Marten (“Bassie” omdat hij op de welbekende clown leek, maar dan zonder schmink) met zijn vaste uitspraak ‘s ’morgens must het hale’.  Met andere woorden, in de ochtend er tegenaan en de containers zo snel mogelijk legen en ’s middags freewheelen. Vol gas gingen we dan ook altijd met Bassie de route in.  Verbaasde burgers die vroegen waarom we zo vroeg waren diende hij altijd van repliek met de klassieker “mooi op tied toch?”
Wanneer er een dood dier op straat lag in Sneek kon dit bij de gemeente gemeld worden. De gemeentereiniging zorgde er vervolgens voor dat het dan netjes werd opgeruimd en indien nodig werden de betreffende instanties ingelicht. Toen wij  lucht van deze procedure kregen kwamen de meest exotische dieren voorbij. Zo zijn er dode brilslangen gemeld op de Oosterdijk, bleek er een levenloze kameleon op de Singel te liggen en last but not least hing er een dode roze panter  in de kroeg. Pas bij de roze panter ging er een lichtje branden bij de betreffende chef….
De vuilniswagens werden geleegd bij het stort in Joure aan de A7. We hebben ooit kilometerslang met twee vuilnisauto’s naast elkaar op de A7 gereden zonder dat het overige verkeer erlangs kon. Bleek achteraf een soort weddenschap te zijn van de betreffende chauffeurs. Degene die het eerst opgaf moest de hele avond het bier van de ander betalen. Boze telefoontjes naar de chef liepen gelukkig met een sisser af.
Nog eentje dan om het af te leren. In de zomer reden er altijd heel veel caravans in de omgeving van Sneek op de A7. Vaak zijn wat onzekere chauffeurs die niet vol vertrouwen met de sleurhut op pad gingen. Dat is altijd spannend natuurlijk. Wanneer dan een gemeenteauto passeert met 2 medewerkers in een hesje die druk wijzen gebaren naar de caravan dat er iets los zit, dan is dat natuurlijk het sein om meteen naar de kant te gaan. Dat er uiteindelijk weinig tot niets aan de hand blijkt mag op dat moment de pret niet drukken. In 1 rit hebben we ooit het record gevestigd van 6 caravans aan de kant van de weg…


Kortom het was een mooie tijd met een aantal prachtige kleurrijke mensen. Helaas hebben we in de loop der jaren afscheid moeten nemen inmiddels van Peter “Blikje” , Hendrik “Manilla” en Marten “Bassie” . R.I.P mannen, ik koester de mooie herinneringen.