woensdag 17 juni 2015

IM Wiggert Amsterdam

Er is een Hylper doodgegaan.
Leugenbank Hylpen.
(L) Wiggert Aamsterdam
Wiggert Amsterdam, 1942-2015 , zoon van Sybrand Amsterdam en Wietske Hof. Na de eerste schok bij het bericht van zijn overlijden heb ik een tijdje nagedacht over de vraag: hoe je de persoon Wiggert Amsterdam zou moeten duiden en/of benoemen. Welk woord past eigenlijk het beste bij hem? Uiteindelijk kwam ik uit op een oud woord: "beminzaam".
Een beminzame man, die Wiggert! In every inch een Hylper! Sharp-dressed ook. Een man van grappen en grollen. Een man van humor maar ook van ernst. Hij hield er soms een uitgesproken mening op na. Dan liepen de discussies - in de Leugenbank vaak - hoog op. Hij hield van lekker eten. In zijn jonge jaren was hij bijzonder sportief. Zomers, tot in de late herfst dagelijks zwemmen in de havenmond van de Haiven van Hylpen, voor jong en oud 's werelds meest avontuurlijkste zwemplek. Ook een man van hobby's o.a. fotografie.
Mijn eerste spiegelreflex camera was er eentje van Russische makelij, van het merk Zenith. Die kocht ik bij foto Obbema, toen nog gevestigd aan het Kleinzand in Sneek. Ik heb me bij die aankoop destijds heel duidelijk laten inspireren door de adviezen van Wiggert.
Onlangs plaatste ik nog een foto van zijn hand op dit weblog. Ik kreeg daar bijzonder veel reacties op. We treinden eind sixties 's van de vorige eeuw 's morgens vroeg van Hindeloopen naar Sneek. Onze werkplekken (hij was toen werkzaam als een ervaren zeilmaker bij Gaastra Sails) lagen dichtbij elkaar.
Ik heb een aantal mensen, die Wiggert goed hebben gekend om een reactie gevraagd naar aanleiding van zijn plotseling overlijden:
Janny en Frits Zweed: Zaterdag j.l.hebben Janny en ik in het Antonius Ziekenhuis afscheid genomen van onze beste vriend Wiggert. Na vijf minuten raakte ik ontroerd en kon ik het niet meer aanzien. We zijn toen vertrokken maar met een blij gevoel dat we dit gedaan hadden. We hadden een hele goede band met Wiggert. Daarom zijn we beiden erg verdrietig omdat we hem kwijt zijn. Wiggert was een eerlijke, oprechte en lieve man. Hij blijft altijd in onze gedachten.
Roelof en Hennie Valk: Tijdens onze fietstochtjes kwamen Hennie en ik Wiggert vaak tegen. Altijd even stoppen, dan even bijpraten. Vaak kwam de slanke-lijn ter sprake. "Hoe gaat het met de lijn?, vroeg Hennie dan. Valt niet mee hè! Alles is altijd zo lekker! antwoordde Wiggert dan, waaraan hij toevoegde "Hou jij je nu maar stil! Jij zit daar niet mee. Jij kan altijd overal nee tegen zeggen!"
Riemie Leenstra: Ja, ik heb vroeger heel wat met Wiggert en Auke (van Ype Nette) beleefd. Altijd verschrikkelijk veel plezier gehad. De vriendschap ontstond, denk ik, tijdens het treinreizen naar Sneek, resp. Leeuwarden. Bij Siep en Wietske Amsterdam bestond het gezin, naast dochter Hieke uit allemaal jongens en als de werkweek op vrijdag voorbij was, was het een wedstrijd, wie het eerste de autosleutels van de (personen)auto Mercedes kon bemachtigen. Als dat Wiggert lukte, kreeg ik steevast een telefoontje van "Over 10 minuten zijn we bij de Bouwsbregge".
Daar stapte ik dan in om met hem en Auke naar Amsterdam te sjezen. Daar liepen we altijd eerst een rondje over de Wallen en ook mochten we graag bij Wimpy een hamburger eten en een 7-up drinken. Daarna keken we vaak nog even op Schiphol en diep in de nacht kwamen we dan weer thuis. Toen ik zelf enkele jaren later een Fiat 600 ("Flipper" genaamd) had, was het vaste prik om op Hemelvaartsdag naar Schiphol te reizen. We moesten van Wiggert altijd alle eetgelegenheden aandoen. Dat begon op de kop van de Afsluitdijk bij Restaurant Zurich. Daarna naar Motel Friesland (wat nu van der Valk is) in Wieringerwerf, dan een stop ergens voor Amsterdam en vervolgens op Schiphol. Later bij Restaurant Harkema in Amsterdam en dan terug dezelfde route. Wij stonden op barsten, maar Wiggert kon het zat hebben. In 1967 zijn Auke, Wiggert en ik op vakantie geweest in Pietra Ligure aan de Italiaanse Rivièra. Na twee dagen vroeg onze reisleider mij, hoe ik heette. Toen ik mijn naam noemde, zei hij "Ik heb vorige week al een brief voor jou gekregen". Ik kreeg die even later. Toen bleek hij van Wiggert afkomstig te zijn. Hij had een week voor vertrek al een brief aan mij verstuurd. Blauw van het lachen! Je wilt niet weten hoeveel onzin er in die brief stond. Wiggert kon in Italië ook weer goed eten, maar hij raakte aan de race. Hij wilde dus even vasten. Toen de serveerster aan hem vroeg "malato ?" zei Wiggert : "Si, Trammelanto del Conto".
Hij is ook nog een keer met Auke en mij  mee geweest naar Spanje. Weer van hetzelfde laken en pak "altijd maar eten". Lag ik 's nachts in bed (op een benedenverdieping) hoorde ik voor mijn raam roepen "Riemie, we gaan om saté". Dan ik mijn nest weer uit en vlug wat kleren aan In een Nederlands tentje saté eten. In die tijd hanteerden we ook een heel apart taaljargon. Dat was veelal afkomstig van Tine Mulder. We hadden het er gister nog even over Tine en ik. We praatten in die tijd bijvoorbeeld over "zandwinkels" (graven); nou die kon je bestellen met o.a. ringverwarming. Allemaal kolder en onzin. Ook heeft Wiggert een keer een brief geschreven met een klacht over de Patria creamcrackers. Had hij als afzender Tine Mulder vermeld. Kreeg zij een aantal dozen crackers thuis bezorgd. Ja, we hebben destijds een hoop onzin en kolder uitgekraamd en ontzettend veel gelachen. Toen ik in Leeuwarden ging wonen is Wiggert zo nu en dan nog wel langs geweest. Na mijn vertrek naar Groningen verwaterde het contact. De laatste jaren heb ik hem zo nu en dan tijdens een bezoek aan Hylpen nog getroffen. Onze begroeting was nog altijd allerhartelijkst. Helaas heb ik hem de laatste reünie niet meer getroffen. Ik heb vernomen, dat hij zijn lichaam ter beschikking van de wetenschap heeft gesteld en dus niet in een "zandwinkel" komt. R.I.P. Wiggert! Een laatste goede reis!
Een tijdsbeeld uit de sixties
vlnr Wiggert Amsterdam met de hond Maya, Auke Smid, Jan Dikkes met de hond Max en Theo Smid.
(met dank aan Harmen W. Glashouwer voor de foto)