Doorgaan naar hoofdcontent

Sneker Vuilnismannen

Door gastblogger Gert Koolmoes

Toen ik vanmiddag al rondstruinend op Grootsneek deze  anekdote las, dacht ik vol weemoed aan mijn tijd als vuilnisman bij de Gemeente Sneek: Ik kon me het plaatje precies voorstellen. Een paar stoere Sneeker vuilnismannen die zonder blikken of blozen een mevrouw helpen met het sjouwen van de verhuisdozen en daarna weer hun route vervolgen.
In mijn studententijd (en die speelde zich grotendeels af in de vorige eeuw) had ik het genoegen om deel te mogen uitmaken van het keurkorps van de vuilnismannen van  Sneek. Iedere zomer- en kerstvakantie was ik actief als vuilnisman om mijn studiekosten te financieren. Ik heb een geweldige tijd gehad met een aantal kleurrijke figuren.
Zo was er collega vuilnisman Peter. Hij was een fanatieke Feyenoord supporter tot in zijn vezels en liet dat ook bij de dagelijkse werkzaamheden blijken. Zo bleven containers met een Ajax logo steevast staan. Daarnaast bleef hij thuis wanneer een personeelsuitje in Amsterdam was gepland. Ook de vuilnisauto met Ajax logo was niet aan Peter besteed. Apart? Ja best wel eigenlijk…
Verder hadden we nog de chauffeur Hendrik. Hendrik was in zijn vroegere jaren werkzaam geweest op een koopvaardijschip en had daar alle wereldzeeën bevaren. Omdat hij regelmatig in Manilla voor anker lag was de bijnaam ‘Manilla’ gauw gevonden. In tegenstelling tot zijn bijnaam was Hendrik echter niet echt een avonturier. Het liefst was hij bezig op zijn ‘volkstuun’. Urenlang heb ik als bijrijder in de cabine geluisterd naar zijn verhalen over het kweken van groenten. Was dat vervelend? Nee, het enthousiasme van Hendrik was aanstekelijk.
Zo zat ik ook bij Hendrik in de cabine tijdens de laatste Elfstedentocht van 1997. De thermometer wees die ochtend -18C aan. Het was te koud om met 2 collega’s tegelijk aan de slag te gaan. Vandaar dat we om en om bij toerbeurt een kwartier gingen werken en dan een kwartier rust.  Ik zat relaxed met Hendrik in de cabine en hij zat weer op de praatstoel. Zo zeer zelfs dat mijn collega totaal verkleumd na ruim anderhalf uur vroeg of ik het alsjeblieft over wilde nemen…..  brrrr
Een aantal anekdotes is nog blijven hangen. Zo was er chauffeur Marten (“Bassie” omdat hij op de welbekende clown leek, maar dan zonder schmink) met zijn vaste uitspraak ‘s ’morgens must het hale’.  Met andere woorden, in de ochtend er tegenaan en de containers zo snel mogelijk legen en ’s middags freewheelen. Vol gas gingen we dan ook altijd met Bassie de route in.  Verbaasde burgers die vroegen waarom we zo vroeg waren diende hij altijd van repliek met de klassieker “mooi op tied toch?”
Wanneer er een dood dier op straat lag in Sneek kon dit bij de gemeente gemeld worden. De gemeentereiniging zorgde er vervolgens voor dat het dan netjes werd opgeruimd en indien nodig werden de betreffende instanties ingelicht. Toen wij  lucht van deze procedure kregen kwamen de meest exotische dieren voorbij. Zo zijn er dode brilslangen gemeld op de Oosterdijk, bleek er een levenloze kameleon op de Singel te liggen en last but not least hing er een dode roze panter  in de kroeg. Pas bij de roze panter ging er een lichtje branden bij de betreffende chef….
De vuilniswagens werden geleegd bij het stort in Joure aan de A7. We hebben ooit kilometerslang met twee vuilnisauto’s naast elkaar op de A7 gereden zonder dat het overige verkeer erlangs kon. Bleek achteraf een soort weddenschap te zijn van de betreffende chauffeurs. Degene die het eerst opgaf moest de hele avond het bier van de ander betalen. Boze telefoontjes naar de chef liepen gelukkig met een sisser af.
Nog eentje dan om het af te leren. In de zomer reden er altijd heel veel caravans in de omgeving van Sneek op de A7. Vaak zijn wat onzekere chauffeurs die niet vol vertrouwen met de sleurhut op pad gingen. Dat is altijd spannend natuurlijk. Wanneer dan een gemeenteauto passeert met 2 medewerkers in een hesje die druk wijzen gebaren naar de caravan dat er iets los zit, dan is dat natuurlijk het sein om meteen naar de kant te gaan. Dat er uiteindelijk weinig tot niets aan de hand blijkt mag op dat moment de pret niet drukken. In 1 rit hebben we ooit het record gevestigd van 6 caravans aan de kant van de weg…


Kortom het was een mooie tijd met een aantal prachtige kleurrijke mensen. Helaas hebben we in de loop der jaren afscheid moeten nemen inmiddels van Peter “Blikje” , Hendrik “Manilla” en Marten “Bassie” . R.I.P mannen, ik koester de mooie herinneringen.

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen herbouwd is ook een black box en in de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.

For a Limbo Dancer

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel