Doorgaan naar hoofdcontent

Martinikerk Sneek op de route naar de Boy Edgar Prijs

Tineke Postma (36) krijgt de belangrijkste jazzprijs lees ik in de NRC. De Boy Edgar Prijs. In het voorjaar van 2009 speelde Tineke samen met Simone Lamsma in de Martinikerk. Toen schreef ik dit op mijn blog. Een retroblogje uit 2009, dus...
Zaterdagavond rond de klok van zeven zag ik op nieuws-site "Grootsneek", de agenda van de De Stichting Culturele Evenementen Martinikerk. Vanavond het optreden van Simonone Lamsma & Tineke Postma. Ik had op de TV al eens gehoord van de talentvolle Tineke Postma uit Heerenveen op het gebied van de Jazz muziek. De naam Simone Lamsma had ik ook wel eens in mijn krant gelezen, maar zegt me niets! Toch stap ik onverwijld op de fiets...en een halfuurtje later word ik welkom geheten in de Martini doorniemand minder dan de gastheer van de SCEM, Albert Pasma.
Vervolgens zat ik al in op één van die houten stoelen met biezenmat vooraan rechts van het podium onder de preekstoel. Een aantal stoelen waren gereserveerd voor het Gemeentebestuur van Sneek, die vanavond vrijwilligers van de Ielannen hadden uitgenodigd voor een cultureel en muzikaal presentje. Na afloop kreeg dit gedenkwwardige gezelschap in het Waltahuis nog een hapje en een drankje aangeboden.
Het programma door Simone Lamsma vond ik prachtig. De uitvoering van de muziek, maar ook om van dichtbij te zien hoe een artiest zich voorbereid op het spelen van een stuk. De concentratie van Simone aan het begin van een stuk, had iets weg van een schaatser, die start op de sprintafstand. Tijdens haar optreden droomde ik soms helemaal weg. Die ambiance drukte het gevoel van die onmogelijke houten stoelen kompleet naar de achtergrond.
Na een geanimeerd gesprek - tijdens de koffiepauze achter de preekstoel, met sneekwatcher Cor Wiersma en echtegenote - kwam het jazzkwartet Tineke Postma.
Je ziet meteen, dat er een stel muzikanten met allure op de bühne komen. Hors categorie, dacht ik na de eerste noten! De bas, de piano, de drums en de saxofoon hebben allemaal als het ware hun eigen muzikale dna, handtekening, of klank zoals u wilt. Absoluut geen overdreven muzikale overkill of egotripperij van Tineke Postma. Het klonk gaaf. Het kwartet speelde de Jazz geconcentreerd en met gevoel. Daar gaat het om!
Zo'n optreden is absoluut niet te vergelijken met het luisteren naar een CD. Tineke Postma is ook absoluut niet te vergelijken met Candy Dulfer. Je fergelyke Obama tot ok niet met B*sh!!!
Tineke speelde oa. het nummer "Yes We Can" van haar laatste in november 2008 in New York opgenomen CD.
Livemuziek heeft en geeft een extra dimensie.
Jammergenoeg applaudiseede het publiek na afloop niet om een toegift. Zou het stijve-rug-kont-en-benen-gevoel daarbij misschien toch een rol hebben gespeeld?
Einde 22:00 uur. Gouden, echt!.....

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen herbouwd is ook een black box en in de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.

For a Limbo Dancer

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel