Doorgaan naar hoofdcontent

Vernissage van kunstenaar Egbert Jan Brink

Egbert Brink (r) in gesprek met mede exposant,de Sneker kunstenaar
Han Reeder.
Vernissage
Zondag was het 19 jaar geleden, dat mijn enige en twaalf jaar oudere zuster Aagje Jantje Smit (1938-1996) - veel te jong - plotseling overleed. Het is juist onbewust gekozen vandaag, dat in de kunstgalerij Forma Aktua in de binnenstad van Groningen een vernissage plaats vindt van schilderijen en tekeningen van haar oudste zoon Egbert Jan Brink (1966)

Boeken
Hij is naast begenadigd schrijver en kunstenaar, in het dagelijkse leven historicus en cartograaf. Hij schreef in 2012 een boek over de geruchtmakende Zaak Cavaljé. Hij werkte eerder mee aan aan de research van de bestseller Pauperparadijs. Schreef voor de Groene Amsterdammer en hij is bovendien een verdienstelijk Amerika deskundige.

Friesland
Egbert werd geboren in Zwolle, maar heeft daar niet heel lang van kunnen genieten. Door het frequente verhuizen van zijn ouders, kon hij nergens echt wortelen. Steeds maar weer vertrek en aankomst, vertrek en aankomst, vertrek en aankomst. Langere tijd bracht hij in Friesland door, de Provincie van het water, maar ook daar werd weer verhuisd. Uiteindelijk is hij in Zuidlaren beland. Hij woont daar nu al geruime tijd in gezegende omstandigheden. Als men aan Zuidlaren denkt, dan denkt men natuurlijk aan het bootje en aan uit varen gaan en dat is waar Egbert vaak aan denkt.

Schone kunsten
Egbert is een geboren kunstenaar, maar een van het selfmade soort, net zoiets als Rembrandt of Rafael. Nooit een academie bezocht. Wel is hij grondig opgeleid, maar dan als historicus en cartograaf, welke vakken hij aan de Groningse universiteit studeerde. Een prachtige opleiding maar niet één die automatisch tot de schone kunsten leidt. Daarvoor heeft Egbert les genomen op de ouderwetse wijze, op de wijze van Rembrandt en Rafael dus. Zijn huidige leermeester is de kunstenaar Wim Heesen, die geïnspireerd door de klassieke oudheid veel in Duitsland werkzaam is.

Begaaft
Egbert werkt als medewerker collecties bij het Drents Archief in Assen, maar moet van de avonduren en de weekends profiteren om gericht met de kunst bezig te zijn. Dit leidt op natuurlijke wijze tot een voorkeur voor snelle technieken. Als u nauwkeurig naar het werk kijkt ziet u dat het zeer snel maar ook met grote zekerheid en precisie gemaakt is. Een wonder dat die twee dingen kunnen samengaan, dat lukt alleen de bijzonder begaafden. Het zal u ook opvallen dat Egberts werken van bescheiden afmetingen zijn en ook dat heeft weer een natuurlijke oorzaak: Egbert heeft maar een heel klein atelier, een ateliertje eigenlijk.

Onverwachte dimensie
Wat zien we afgebeeld op Egberts werk? Het handelt eigenlijk allemaal over het water, over aankomst en vertrek, over schepen en havens, Egbert is typisch een marine schilder: Seemann, deine Heimat ist das Meer, dat is het gevoel, dat uit dit prachtige werk spreekt. Het gaat bij Egbert om Ruimte, heden en verleden, eeuwigheid, en loslaten. We vragen ons af, of de schepen die Egbert schildert soms drijvende doodskisten zijn, wat weer een onverwachte dimensie van dit werk opent.

Havens en Schepen
De schilderijen zijn eerder weergaven van gedachte havens en gedachte schepen dan dat het letterlijke land-, zee-, of haven-schappen zijn. Dit leidt vaak tot een versterking van het wezenlijke en dat is hier duidelijk het geval. Zoals de beroemde Piranesi, naast zijn vele tekeningen van Romeinse ruïnes ook een serie imaginaire kerkers maakte, de Carceri, die zijn beroemdste werken zijn, zo maakt Brink uit Zuidlaren imaginaire havens, havens waar Berend Botje wellicht uit vertrokken is om nooit weerom te komen.

Tot slot heimwee en verstilling
Gdansk of Genua, Noorderhaven of Zuiderzee? Schepen in rust, mistige havens en loodsen in verval doemen op in de tekeningen en schilderijen van Egbert Jan Brink. Het werk is gedaan, de mensen zijn naar huis. Een avondzon beschijnt een geteerde scheepsboeg. Vervallen glorie. Details zijn weggelaten, ze doen er niet toe. Met tekenpen, kwast, inkt en acryl zoekt Egbert intuïtief zijn weg in een wirwar van masten, touwen en kranen. Stuurloze lijnen, vlekken en strepen….de suggestie van aankomst en vertrek daar gaat het in zijn ogen om. En natuurlijk liggen achter die beweging heimwee, en verstilling op de loer.

(Ik heb voor dit blogje dankbaar geciteerd uit de openingsspeech van Hans van de Sande)


R in gesprek met de gebroeders  Peter Brink (l) en Egbert Brink(r)










Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen herbouwd is ook een black box en in de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.

For a Limbo Dancer

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel