donderdag 28 augustus 2014

Het Easy Rider gevoel is weer volledig terug.

Stadgenoot en voormalige mede Arriva-forens op het traject Snk-Lwd Gert Koolmoes, levert met een zekere regelmaat een bijdrage aan mijn weblog. Onlangs stuurde deze ex voetballer, maar tegenwoordig actief en als hardlooper en assistent bokstrainer, mij een column van eigen hand. 
Ik deel zijn bijdrage met buitengewoon plezier.
Easy Rider
Gisteravond vol verwachting de weersvoorspelling afgewacht. Daar was het verlossende woord op tv: mooi weer en een aangenaam zonnetje. Voor de zekerheid Weeronline ook nog even gecheckt. Ook daar louter positieve voorspellingen voor vandaag. Nice! De scooter kan weer uit het hok, lekker toeren naar het werk!
De route Sneek-Leeuwarden en vice versa is inmiddels bekend terrein voor mijn retro scooter. Half acht ' s morgens de helm op en fris en fruitig op pad. Het begin van de route is vrij saai. Dit loopt via een B weg naast de reguliere autoweg. Voorbij Dearsum wordt het leuker en kom je op plekken waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan.
Welkom in de wondere wereld van het Friese platteland! Cabaretier Rients Gratema wordt op borden nog groots aangekondigd, oude mannen op klompen staren me verbaasd aan. Bij Jorwert lacht een blonde boerendochter me vriendelijk toe en af en toe raas ik voorbij een verdwaalde fietser. Een ideaal decor voor een Boer Zoekt Vrouw aflevering.
Voorbij Weidum  tuf ik een stukje rechtdoor en dan linksaf richting Leeuwarden. De grote stad doemt al vrij rap op. Kop erbij nu, het verkeer neemt in drukte al toe. Kantoormuizen en scholieren op weg naar weer een nieuwe dag. Net als ik, maar dan zonder het Easy Rider gevoel. Nog 1 bocht en daar zijn we alweer: gebouw Belastingdienst, eindstation.  Parkeren, opfrissen, gel in het haar en er weer voor de volop tegenaan.
De werkdag verloopt vlot. Af en toe kijk ik naar buiten en kijk naar mijn scooter. Het begint alweer te borrelen. Vrolijk sluit ik de computer af en pak de helm. Start the engine! Leeuwarden uit gaat vrij vlot. De stad lijkt op sommige plekken een grote bouwput, maar de scooter slalomt soepel door de straten van de Friese hoofdstad. Het mooiste gedeelte van de route lonkt alweer.
Vlak voor Weidum slaat echter het noodlot toe. Langzaam pruttelend houdt de scooter het voor gezien. Een blik in de benzinetank zegt genoeg: leeg... tot op de laatste drup. De meter zat nog wel iets boven het rode streepje, maar helaas. Gegokt en verloren.
Het mooie Friese platteland werkt nu in mijn nadeel. Navraag bij een lokale Weidumer leert dat het dichtstbijzijnde benzinestation op 6 km afstand ligt. In Weidum kon er 30 jaar geleden voor het laatst getankt worden, wist hij me nog te vertellen.
Helm af, jas uit en met de scooter aan de hand lopen dan maar. Een mooie uitdaging. Het thuisfront gebeld en aangegeven dat het iets later wordt. Onderweg schieten allerlei gedachten door mijn hoofd: Afrikaanse vrouwen die kilometers lopen om water te halen en militairen die met zware bepakking eindeloos marcheren. Glimlachend en relativerend vervolg ik mijn route. Onderweg groeten mensen me vriendelijk of knikken me toe. Niemand lijkt verbaasd te zijn over die bezwete knaap die met zijn scooter aan de hand op pad is.
Daar doemt tankstation Sypersma in Easterwierrum ineens op als een oase in de woestijn. Twee pompen en betalen met PIN. Pas erin en tanken maar. Gretig laaft de scooter zich aan het kostbare vocht. 5,34 euro lichter (inclusief BTW) kan ik mijn weg weer vervolgen.
Het heerlijke geluid van de snorrende scooter klinkt me vervolgens als muziek in de oren.
Het Easy Rider gevoel is weer volledig terug. De laatste zonnestralen strelen het gezicht.  Moe maar voldaan keer ik huiswaarts. De aardappeltjes uit de oven laat ik me lekker smaken.
En morgen? Ze verwachten af en toe een bui. Dan toch maar met de trein naar het werk?