Doorgaan naar hoofdcontent

Over voetballen in Ierland. Carlow Revisited

They even have mango’s in Ireland  
Gert Koolmoes is een bescheiden Sneker sportjongen,
die zich momenteel fanatiek toelegt op de bokssport.
Daarvoor heeft hij langdurig geacteerd in de lokale voetballerij.
Over zijn voetbalcarrière in Ierland schrijft hij een prachtige verhaal
Op deze hoogtij-dagen van de WK14 heb ik hem als
storyteller/gastblogger uitgenodigd.
Eind vorige eeuw had ik het voorrecht om een jaar in Ierland te mogen studeren. Sinds 1988 was ik gefascineerd door Ierland. In dat jaar zag ik als jongen van 14 jaar ‘The Green Army’ onder de bezielende leiding van Jack Charlton aartsrivaal Engeland verslaan op het EK voetbal van 1988. Wat me nog het meest bijbleef was het gezang van de Ierse supporters en de emotie na deze overwinning. Nederland trof Ierland later in het toernooi waarin we wonnen door de legendarische kopbal van Kieft zoals de oudere garde nog wel zal weten. Sinds dat jaar ben ik Ierland blijven volgen. Ze waren er ook bij op het WK 1990 waar ze zelfs de kwartfinale haalden. Nederland en Ierland troffen elkaar opnieuw op het WK 1994 en in een prachtige play-off wedstrijd op Anfield in Liverpool in 1995. Een jaar later waren we met vrienden op vakantie in Bulgarije. Daar troffen we twee Ierse families waarmee het vanaf het begin klikte. Bier drinken, praten, slap ouwehoeren, aan de bar hangen, beregezellig! Ondanks het leeftijdsverschil (wij als 20ers en zij als 40ers) Het jaar erop gingen we weer en stom toevallig kwamen we weer de Ieren tegen. Sindsdien is het contact altijd gebleven. Toen ik dan ook de gelegenheid kreeg om in 1998 in Ierland te studeren greep ik deze kans met beide handen aan. Van mijn verblijf op het groene eiland heb ik geen seconde spijt gehad. Ik studeerde in de studentenstad Carlow op zo’n anderhalf uur rijden van Dublin. De eerste weken verbleef ik bij de familie Plunkett en Kinnear in Dublin. Het studiejaar begon namelijk pas eind september. In Carlow heb ik heb me meteen aangemeld bij het voetbalteam van college. Zo leer je het snelste de mensen kennen. Wat dat betreft is een voetbalkleedkamer overal hetzelfde, of je nu in Nijland, Sneek of Carlow zit. Het bleek de voorbode van een geweldige tijd. Ik heb veel geleerd op alle vlakken: persoonlijke ontwikkeling, sociaal, talenkennis, en uiteraard over het leven in Ierland. Reünie Een aantal weken geleden hadden we een reünie van dat legendarische voetbalteam van Carlow van 1998. Een mooi moment om iedereen weer eens te zien, met dank aan Facebook. Het werd een prachtig samenzijn. Eerst een dagje Dublin om de beide families te bezoeken. Daarna de volgende dag afreizen naar Carlow voor een voetbalwedstrijd en een hapje en drankje. Het voetballen ging boven verwachting goed. De meeste jongens waren 15 jaar na dato nog verrassend goed in vorm. Een wedstrijd tegen een lokale amateurploeg werd dan ook met 3-2 winnend afgesloten. Wat is nu kenmerkend voor Ierland. Hieronder een korte impressie: Typisch Iers Ieren zijn op een prettige manier nieuwsgierig. Vaak willen ze van alles weten. Werk, kinderen, het weer, Louis van Gaal, alles komt ter sprake. Welbespraakt zijn ze ook, alsof ze geboren zijn om verhalen te vertellen. Een avondje in een pub in Ierland is wat dat betreft ook geen straf. Ogenschijnlijk simpele zaken worden op een dusdanig manier verteld dat zelfs het vertellen over groeien van gras als boeiend kan worden ervaren. Ierland heeft fors te kampen gehad met de crisis. Veel jongeren zijn de afgelopen jaren naar Engeland, de VS en Australië vertrokken. Sinds 2008 is er weinig kans op werk. Beetje bij beetje komen de Ieren de crisis te boven, maar in het straatbeeld is veel armoede zichtbaar. In de gesprekken komt dit ook naar voren. Dublin is bijvoorbeeld een extreem dure stad om te wonen. Daarnaast zijn er steeds minder banen. Ook is er een forse toename van Oost-Europese migranten die werkzaam zijn in de bouw en horeca. Ondanks de crisis blijven de Ieren de moed erin houden. Pubs zitten nog afgeladen vol. Jong en oud verzamelt zich in de lokale pubs om het dagelijks leven te bespreken. Dat zit toch in de cultuur ingebakken. Volgens mijn Franse teamgenoot Benoit is ook de Ierse keuken met sprongen vooruitgegaan. Hij woont sinds 1998 in Ierland en weet waarover hij spreekt. ‘They even have mango’s in Ireland’ wist hij met een vrolijk gezicht te melden. Ook wordt er nu ook meer wijn gedronken bij het eten in plaats van bier. Het tracksuit beheerste eind jaren 90 het straatbeeld en dat is nog steeds het geval. Een tracksuit is een trainingspak met capuchon die door de Ieren vrijwel dagelijks gedragen wordt. Jong en oud heeft een tracksuit en maakt er ook veelvuldig gebruik van. Behalve als de Ieren op stap gaan. Dan wordt het tracksuit ingeruild voor iets vlottere kledij. De service in de Ierse pubs is nog steeds uit de kunst. Vaak heeft de barman al aan een half knikje genoeg om je bestelling op te nemen. Onverschilligheid zoals hier in Nederland weleens voorkomt bij bedienend personeel is in Ierland uit den boze. Een teamgenoot vroeg of zijn telefoon opgeladen kon worden achter de bar. Geen enkel probleem, zonder blikken of blozen werd de telefoon aan de lader gelegd. Hoe het ter sprake kwam weet ik niet, maar voor leidingwater hoeft in Ierland niet betaald te worden. Als een van de weinige landen in Europa schijnt Ierland de burgers hiervoor geen bedrag in rekening te brengen. Een voornemen van de regering om dit te veranderen leidde tot een storm aan protesten. Een aangename manier om kennis te maken met het Ierse leven is door een overnachting te boeken in een bed and breakfast. Met de kenmerkende Ierse gastvrijheid wordt je in een knusse ambiance ontvangen tegen een betaalbare prijs. Uiteraard mag een Irish Breakfast dan niet ontbreken. Zijn er dan geen negatieve zaken te melden over Ierland. Tuurlijk. In Dublin moet je zoals in elke grote stad altijd alert zijn op zakkenrollers en straatcriminelen. Ook drugsverslaafden en zwervers lijken in de Ierse hoofdstad toe te nemen. De IRA speelt ook nog een rol in Ierland. Welke dat is, is me nooit helemaal duidelijk geworden. Ik heb er nooit de vinger op kunnen leggen. Deze negatieve zaken horen erbij, maar vallen in het niet bij de positieve dingen. Tot slot zou ik dan ook willen zeggen. grijp je kans om dit prachtige eiland te bezoeken. De natuur is prachtig, het uitgaansleven geweldig en de mensen hartverwarmend.





Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen herbouwd is ook een black box en in de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.

For a Limbo Dancer

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel