Doorgaan naar hoofdcontent

We krijgen een tuin én een achterom!

Dochter Margarite is theaterdocent. Zij verhuist voor de liefde en zijn zoon van de mooiste gracht van Amsterdam naar een woonwijk in Hoorn. Houdt van (klassiek) zingen. Heeft een albino kat genaamd Joseph Francisco. Ze blogt vandaag op Plein 9 (sun tekst laat ik niet loope foar myn eigen blog) het volgende: "In het Paasweekend verhuis ik van Amsterdam naar Hoorn. Waarom? Voor de liefde. Want mijn liefde en zijn zoon (4 jr.) wonen nu nog helemaal bovenin Noord Holland en ik woon in Amsterdam. Dus op Goede Vrijdag ontmoeten we elkaar in het midden voor een nieuw begin. In een serieus huis in een jaren ’70 woonwijk. Een groot contrast met mijn huis nu, een studio aan de Brouwersgracht, met uitzicht op de Noordermarkt in Amsterdam. Sinds ik weet dat ik ga verhuizen fiets en wandel ik melancholisch door de stad. Ik zie opeens café’s en winkels die ik nog nooit zag, straatjes die ik nog niet bewandeld had en mensen die ik nooit eerder ontmoette. Het is kapsones, ik weet het, maar er is geen andere stad dan Amsterdam. Geen stad waar je zoveel van kunt houden en tegelijkertijd je zo eenzaam kunt voelen. Als een ouderwets klapperboekje trekken al mijn avonturen in deze stad aan mij voorbij. Van eenzaamheid in de collegezaal van de UvA naar nachten doorhalen in de Musica Latina en de Buurvrouw. Van vrienden voor het leven naar verzet tegen uitspraken als ‘ ik heb het heel druk op het moment, met verschillende dingen’. Van werken in de Thuiszorg naar bijzondere theaterprojecten op fantastische locaties. Van de Jordaan op zondagochtend naar het uitgescholden worden voor kutwijf op het fietspad. Van recht voor zijn raap naar het onzichtbare. Wat een stad, wat een leven. Maar ik ben ook klaar voor vertrek. We hoeven niet meer heen en weer te pendelen en onze weekenden vol te stoppen met verplichtingen. We kunnen mensen ontvangen in ons huis in plaats van altijd de hort op te zijn. We kunnen op een doordeweekse avond samen koken en praten over ons werk en andere zaken. We krijgen een tuin én een achterom! Met Amsterdam in mijn hart en alles wat ik daar geleerd heb, stort ik me in dit nieuwe avontuur. Verwachtingsvol en vol vertrouwen. Laatst las ik ergens dat in de Gouden Eeuw Hoorn eerst belangrijker was dan Amsterdam. Mijn roots liggen in Sneek en Hindeloopen dus van Fries naar West-Fries lijkt me ook maar een kleine stap. Ik ben alvast begonnen met het oefenen van het dialect. Dus Hoorn ik kom er bedat an!"

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen herbouwd is ook een black box en in de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.

For a Limbo Dancer

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel