zaterdag 19 januari 2013

The Unchained Melody of Django.

Ik heb mij gisteravond tijdens de Sneker Filmwinter bolle wangen gelachen om het extreme geweld in de nieuwe film van Quentin Tarantino "Django
(The D is silent) Unchained" Een (geweld)ige film met exclusieve personages/karakters, meesterlijk gespeeld door prachtige acteurs , mooi gemaakte beelden met dito geluid, maar bovenal met een  mixage prachtige (bestaande) muziek.
Op Spotify staat deze muziek al keurig voor je gerangschikt
Het geweld in het verhaal is ver over de top. Er zitten in de film en bij de personages duidelijke verwijzingen naar het middeleeuwse verhaal van  Brunhilde van Austrasië. Maar ook herkende ik de fabel van de la Fonteine de Raaf en de Vos. Mooipraters, die elke situatie naar hun hand kunnen zetten. Gasten met een strakke ponem, zonder met de ogen te knipperen. Dat is de illusie van film's die ik er graag in zie. Tarantino is daar een heer-en-meester in.
Hij laat je in deze film "Django Unchained" - buitengewoon gastvrij - vrijwillig op de stoel van je eigen primaire emotie plaatsnemen. Hij voert je mee of liever gezegd hij voert je op, om je er vervolgens met boter en suiker in te laten gaan.
Je moet dat bizarre geweld zoals te doen gebruikelijk in films van QT wel even kunnen relativeren.
Anders heb je bij dergelijke films helemaal niks te zoeken. Maar dat deed je natuurlijk allang bij (kennelijk) onschuldige scènes in bijvoorbeeld de Drie Musketiers.
Sommige beelden zijn lachwekkend overdreven. Ze gaan de werkelijkheid van het dagelijkse leven vaak ver te boven. Bedenk dat altijd! Mooie film...voor stabiele mensen! Voor wie Tarantino allemaal teveel is, zijn er gelukkig altijd nog de Cartoons van Tom & Jerry. Ook  gouden!