Doorgaan naar hoofdcontent

Kutnijd op de Sloopkogel

Op haar Facebookpagina lees ik vandaag een column van dochter M.  Die gaat over Feminisme. Normaliter op dit weblog geen gangbaar onderwerp en op bijzonder gespannen voet met de begrippen persoonlijk en privé, maar is qua inhoud en schrijfstijl voor dagelijkse Facebookbegrippen de verdieping ver voorbij. Zij scoort om in voetbaltermen te blijven met de buitenkant van haar linkerbeen in de rechter bovenhoek, haar punt.  Juist daarom vind ik haar column kneiter-goed! Het slot van haar stukje draagt een universeel karakter, waarbij ik vlagen van een soort van opvoeding in terug zie.
Behoudens dat het begrip kutnijd mij persoonlijk volstrekt onbekend voorkomt.....Onderstaand het stukje.
Feminisme, ik vind het een moeilijk begrip. Toen ik opgroeide associeerde ik het met Cisca Dresselhuis en haar blad Opzij. Dat blad had het item 'langs de feministische meetlat' en dat vond ik onzin. Want dan ging iedere politicus natuurlijk sociaal wenselijk antwoord zitten geven om de stemmen van de lezeressen te winnen. Het blad was voor mij meer een persiflage dan een pamflet, maar dat kan aan mijn leeftijd hebben gelegen. 
Sinds een aantal weken denk ik veel na over de term feminisme en vooral hoe ik mezelf hiertoe moet verhouden. Ik vind gelijkheid op alle fronten belangrijk. Ik erger me wanneer er op de werkvloer op denigrerende wijze onderscheid wordt gemaakt tussen mannen en vrouwen en dat wanneer een vrouw daar een harde grap overheen maakt ze zich moet gedragen. Ik erger me wanneer vrouwen voor hoer worden uitgemaakt. Ik erger me wanneer vrouwen worden weggezet als hysterisch, terwijl ze vanuit hun hart een punt probeer te maken. We zijn er dus niet klaar mee.  Maar de discussie en de veranderingen zijn complex. 
Miley Cyrus gaat in haar videoclip naakt op een sloopkogel door een foamboard wandje heen en op deze manier laat zij zien dat ze vrij, maar dan ook echt  vrij, is van wat een ander van haar vindt, zegt ze zelf. Sinead O' Connor reageert hier op door te beweren dat Miley uitgebuit wordt en er onmiddellijk mee moet stoppen. Dit roept een hoop haat en nijd op richting beide zangeressen en ondertussen verkoopt Miley heel veel plaatjes. Sinead's zorgen komen dus niet bij de koper terecht. Jammer want ze heeft een punt. Miley moet ook kunnen doen wat ze wil, maar hier wellicht net iets langer over nadenken. En het eens bespreken met haar peetmoeder Dolly Parton. Die had waarschijnlijk in dit geval 'a rhinestone suit' geadviseerd. 

Nu heb ik overal een mening over, maar ik ben niet echt een 'op de barricade' type. Ik moet het dus niet van de Pussy Riot -achtige acties hebben als ik mijn punt wil overbrengen. Dat past niet bij mij. Maar hoe dan wel?  Een goede vriendin vertelde me dat vrouwen op de wereld 70% van alle arbeid verrichten en maar 10% van al het bezit hebben. De percentages kloppen waarschijnlijk niet maar het laat in ieder geval een scheve verhouding zien. Dat moet anders en ik denk dat daar nu juist het ware feminisme in schuilt. Veranderingen teweeg brengen die de wereld verbeteren. Ver weg en dichtbij. Een rolmodel kiezen en een rolmodel zijn. Verbinden en niet verbreken. Geen kutnijd (zo noemen we voor het gemak maar even afgunst onder vrouwen) maar erkennen dat wij elkaar nodig hebben (mannen en vrouwen). Om van te leren en verder te komen. En dan te bedenken dat ik ' Women who run with wolves' nog niet eens gelezen heb. Misschien moet ik dan toch eens met Cisca gaan praten? (Margarite Smit)

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

For a Limbo Dancer

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.