Doorgaan naar hoofdcontent

2013 Oerol Just for One Day

Zo, Oerol 2013 zit er voor mij nu al weer op. Gisteren met de snelle Tiger van rederij Doeksen vice-versa naar Terschelling geweest. Met personal vervoerder Arriva vervolgens naar het festival terrein Westerkeyn nabij Midsland en het Groene Strand op West Terschelling. Prachtige dag.
Het leek erop, dat tout Sneek op het eiland aanwezig was! Gezelligheid kent geen tijd. Zeker niet op het Groene Strand. Als regelmatige Oerol bezoeker zijn me toch qua achtergrond een aantal dingen weer wat  scherper geworden.
Als eerste natuurlijk, dat Oerol nog steeds een buitengewoon mooi festival is, dat in de volle breedte erg goed is georganiseerd.
Ik geniet daar elk jaar opnieuw, ontzettend van!
Maar wat mij nu helder voor ogenstaat, dat de artiesten een kneiterharde fysieke en creatieve inzet moeten plegen tegen een vaak niet in verhouding staande gage. De middenstand, daarentegen neemt deze gelegenheid fors te baat om voor allerlei zaken exorbitante prijzen te vragen. Festivalgangers worden door hen ongegeneerd beloond met een matige dienstverlening, een onverschillige houding in de bediening en hoge vraagprijzen. Opportunisme troef. Money driven.
Ik proef geenszins een sfeer, waarbij Terschelling  Oerol volledig draagt. Dat staat mij als bezoeker zo langzamerhand tegen.
Ik kan mij met de beste wil van de wereld niet aan de indruk onttrekken, dat sommige (niet alle!) locale ondernemers - zonder met de ogen te knipperen - wel heel gemakkelijk gebruik maken van het jaarlijkse terugkerende Oerol-manna. 
Joop Mulder zegt in de documentaire op de TV, dat hij iets terug wil doen voor Terschelling. Ik constateer, dat hij in die missie inmiddels ruimschoots is geslaagd.
De tijd is nu rijp om iets extra's terug doen voor de artiesten. Zij verdienen het dubbel-en-dwars!
Het moge duidelijk zijn, dat mijn Oerol-gunningsfactor loud-and-clear bij de artiesten, de kunstenaars en het festival ligt. Simpelweg vanwege hun integriteit. Zij maken iets moois zonder het dollar of euro teken in de ogen

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

For a Limbo Dancer

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.