Doorgaan naar hoofdcontent

Zalen Schaaf The Pretty Things

Later bestaat niet...Nu! Daar draait het om! Dat is het adagium van muziekmaat Roelof Valk. Hij heeft zoals zo vaak het gelijk aan zijn zijde. Een leven lang muzikant. Een man met een welhaast fenomenale kennis van de Liverpoolse popmuziek. Hij staat nog steeds open voor de laatste ontwikkelingen in dit genre, zijn genre! Een weergaloze verhalen-verteller met een geweldige timing! Barstensvol anekdotes uit zijn bandjesbestaan, in zijn persoonlijke hutkoffer. Connaisseur van de Beat van deze en gene zijde van de Mercy!
IJdel...? Zeker zoals de meeste belangrijke Hylpers! Dinsdagavond waren we samen bij een optreden van de Engelse beatgroep The Pretty Things. Onze helden Dick (Taylor) en Phil (May), de Pretties van het allereerste uur - stonden zoals vijftig jaar geleden, maar nu met hun nieuwe gereviseerde band - voor een Gig in de legendarische Zalen Schaaf. Daar mochten wij qua status natuurlijke niet ontbreken. Kijken en ervaren hoe het is om samen met je favoriete band uit je pubertijd, onze (heel langzaam ingang gezette) onvermijdelijke ouderdom met een open vizier tegemoet te treden.
Ik moet zeggen, dat de heren van The Pretty Things er vandaag-de-dag nog steeds toe doen! Ondanks het feit -met alle respect overigens - dat de heren al redelijk op leeftijd zijn (in vergelijking met Roelof en mij en met hedendaagse toerende bandjes) hebben ze nog steeds buitengewoon veel plezier in het maken en spelen van muziek. Dat is welhaast een van hun kernwaarden. Hondstrouw aan hun repertoire. Nog steeds die jonge-honden-uitstraling van een stelletje boefjes bij elkaar on stage. Muzikanten uit een stuk! Vijftig jaar geleden - by far - ruiger en woester als de Rolling Stones. Met hun eerste rock opera S.F.Sorrow gaven ze de wereldberoemde rockband The Who met hun bekende Tommy, een lange neus. Ze sneden met hun primeur de Who letterlijk de pas af. Uiteindelijk kreeg The Who de credits voor hun rockopera vanwege een overkill aan markering, maar dat terzijde! Stuk stuk-voor-stuk herkenbare Mooie (Aardige)Dingen, dus die ons samen met een publiek van ongeveer 250 personen een geweldige muziek-avond hebben bezorgd. Waarom? Omdat wij stiekem vinden, dat wij zoals toen en nu na vijftig jaar nog steeds een beetje "anders" zijn.
Pretty! Ja dat zal het zijn.......

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

For a Limbo Dancer

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel