Doorgaan naar hoofdcontent

Anekdote over de Cafe De Veehandel in Sneek


Het was midden in de jaren zestig van de vorige eeuw toen er nog een forse bedrijvigheid heerste op de Sneker Veemarkt. Een van de grote spelers op het hoofdveld van de Sneker Veehandel waren de Gebroeders Van Smeden uit Franeker. Dit illustere duo was destijds, nagenoeg zonder uitzondering, elke dinsdag op de Veemarkt aanwezig.
Zij kochten voor hun goedlopende exportslachterij in het naburige Franeker grote hoeveelheden vee op.
Een sigarenpeukje op de lippen, petje op en standaard gehuld in een grijze half dichtgeknoopte stofjas, maar bovenal het allerbelangrijkste attribuut: een meer als vuistdikke portefeuille gevuld met waardevolle bankbiljetten zijn de meest in het oog springende uiterlijke kenmerken van deze veehandelaren. Het etablissement “Cafe De Veehandel” aan de Korte Veemarktstraat fungeerde als een mobiele kantoor-unit avant la lettre. Diezelfde locatie speelde later ook een belangrijke rol tijdens het volgende voorval op een willekeurige veemarkt-dag in die eerder genoemde roemruchte zestiger jaren van de vorige eeuw.
Na een buitengewoon lucratieve transactie - nog vroeg in de ochtend, onder het genot van het traditionele bakje koffie in combinatie met een half-smeulende sigaar tussen boven-en onderlip van het nationale merk Derk de Vries – frequenteerde een van de gedrongen gebroeders Van Smeden, gehuld in de gebruikelijke grijze stofjas het toilet voor - na later bleek - een grote boodschap.
Hij kwam vervolgens terug aan de koffietafel over zijn gehele lichaam trillend en met een lijkbleek gezicht. Hij stamelde verbouwereerd geheel onsamenhangende woorden, dat zijn - voor de tijd van de dag, nog volle portefeuille – daarnet in een oogwenk was verdwenen.
Samen met zijn dagelijkse grote boodschap was hij zijn portefeuille, kennelijk door een lichte vorm van onoplettendheid of door ernstige hinder van zijn half dichtgeknoopte grijze stofjas plotseling uit het oog verloren. Vermoedelijk zoekgeraakt in de diepere krochten van het geavanceerde doortrek-toilet van Sneker Cafe de Veehandel. Na ampel onderling beraad viel onverwijld het besluit letterlijk deze diepe beerput open te trekken. Onder verscherpt toezicht van - op sensatie beluste omstanders - was de blijdschap van de gebroeders buitengewoon groot, toen het waardevolle vermiste voorwerp in een ordentelijke doch buitengewoon smeuïge en geurige staat werd teruggevonden. Dankzij tijdrovende en uitgebreide graafwerkzaamheden op een dag zonder echte handel. Een aan zekerheid grenzend vermoeden mijnerzijds is, dat de Franeker gebroeders van diepe opluchting een klein transparant slokje op de goede afloop hebben genomen.
Het kan verkeren… wie zei dat ook alweer?

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen herbouwd is ook een black box en in de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.

For a Limbo Dancer

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel