Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit november 15, 2010 weergeven

J. Slauerhoff

O engeitado                                  

Iek feel ’t yn my bedèrven
No ak wet, wur‘k oen da goan
Oen ‘e káenten fan ‘e Taag
Jin gele, oahellende kaenten
Der ies niks muiers en mankelyker.
’t Bestoan ferhéaven en traich

Iek ron middes op de Prado’s
Yns héar iek de Fado's
Sòarjend tot dèap yn é nòat
"A vida é immenso tristura"-
Iek feel my lichem byenem loeken
Troch de kwoal dy syn tiid oawoatet

De wyfen jint fisk fekaipje
en wèzens jint niks 
méar hooapje as een douro méar, 
foar jit een kéar
Jèa soenge jèm even felotten
Troch ‘t wurkòatsen fan’t gelud
yn de stréate.
Yn ‘e stolte soender fewéar.

En fàn jèm héarde iek soengen
Myn kilte tot mànkelykens dwoengen
"Iek hèf niks tòt tróast as myn klacht
't Libben kènt gin genoade
Iek hèf oars niks as myn fado
Om myn léage nóat te vullen

Iek feel ’t yn my bedèrven
Hir hèt 't sin om te stèrven