zondag 17 januari 2010

S y t s i n g a w i e r s t e r l e a n e



Sytsingawiersterleane - Bij deze straatnaam in Sneek moet ik altijd denken aan de bekende sneker, wijlen Piet Hoomans. Hij woonde in deze straat en was in leven oprichter en directeur van o.a. Peha Handelsonderneming N.V. in Sneek. Deze groothandel bekend o.a.van import en export van kerstartikelen en kunstvoorwerpen hield kantoor en opslag op het industrieterrein aan de Kamerligh Onnestraat. Van 1971-1973 was ik in dienst bij de firma PEHA.
De heer Piet Hoomans was een gearriveerde zakenman. Hij had een mooi bedrijf opgebouwd. Zijn beide zonen waren voorbestemd om de zaak over te nemen en te continueren. Hij was van mening, dat mensen die zijn bedrijf vertegenwoordigden in een netjeze auto bij de klanten moesten verschijnen. Persoonlijk had hij een uniek automobiel. Hij was in de wijde omgeving van Sneek en omstreken de trotse bezitter van een exclusieve NSU RO-80. Een voor die tijd heel bijzondere auto uitgerust met een wankelmotor, met een ongekende mooie ronde vormgeving, moderne materiaalkeuze en sublieme wegligging. Op een middag nam ik tijdens kantooruren de telefoon op en kreeg een agent van de Amsterdamse Politie aan de lijn. De diender vroeg of de heer Piet Hoomans ook aanwezig was. Ik antwoordde: "Een ogenblik geduld alstublieft, ik verbind U door" en verbond hem door met de toevallig tegenover mij zittende mijnheer Piet Hoomans.
Zomaar de Amsterdamse Politie aan de lijn was op dit degelijke handelskantoor geen buisiness as usual. Ik luisterende dus met meer dan bijzondere belangstelling naar het gesprek tussen beide heren. Het gesprek mondde al snel uit in een verbaal gevecht tussen twee kemphanen, die aan het baltsen waren. Toch werd mij al vrij snel duidelijk dat alle ophef te maken had met een vermeende parkeerbon opgelopen tijdens een zakenbezoek in onze hoofdstad. Hoomans had zijn paradepaardje de RO 80 veel te lang terhoogte van nummer 148 op de Brouwersgracht laten staan. Hij had zijn parkeer limiet overschreden. Naar mijn persoonlijke inschatting: "willens en wetens." Nadat Hoomans alle ten laste gelegde feiten categorisch had ontkend en dito gedrag uit de kast had getrokken: verbaal geweld toepassend, armen zwaaiend, benen stampend, het stemverheffen tot kunst verheven, gaf hij zich uiteindelijk schoorvoetend gewonnen. Deze taaie Mokumse diender van het Bureau Warmoesstraat aan de andere kant van de lijn wilde daarna het exacte adres weten van verbalissant Hoomans uit Sneek.
Het was voor hem een vreemd en raadselachtig adres. Een telefoon-en postcodeboek stond hem destijds nog niet ter beschikking.
Hoomans antwoordde een beetje vaag en binnensmonds door de hoorn van de zwarte bakelieten telefoon in het Fries zijn adres:" S y t s i n g a w i e r s t e r l e a n e"
Waarna de inmiddels tot op het bot getergde diender door de lijn snauwde: "Wat zegt U?" . Waarop de heer Piet Hoomans zijn actie nogmaals -een beetje demonstratief - zijn adres:" S y t s i n g a w i e r s t e r l e a n e" herhaalde
Hij zei: "nee, ik ga het niet voor u spellen" En passant voegde hij -als geboren onderhandelaar/zakenman - eraan toe: "Als u mijn adres "Sytsingawiersterleane" in één keer goed op enveloppe van uw proces-verbaal schrijft, dan geef ik mijn overtreding ruiterlijk toe en betaal ik onverwijld de boete per overschrijvingskaart van de Post-Cheque en Girodienst. Als mijn straatnaam " S y t s i n g a w i e r s t e r l e a n e" in Sneek fout geschreven staat, krijg ik van U het voordeel van de twijfel en hoef ik de bekeuring niet te betalen.
Is dat een deal of niet? vroeg de Sneker zakenman opnieuw - een beetje uitdagend - aan de diender van het Amsterdamse Politiebureau Wamoesstraat.
Het gesprek eindigde uiteindelijk in een hartelijke sfeer. Het werd geen deal, zoals dat meestal wel tussen twee van dit soort grootheden betamelijk is.