Doorgaan naar hoofdcontent

Mooi van binnen, lelijk van buiten


Vandaag officieus de laatste dag gewerkt in het Landbouwcentrum aan de Tesselschadestraat nr 7 te Leeuwarden. Een in 1972 onder architectuur gereedgekomen rijkskantoor met een chique statige uitstraling. Organisaties die toen een bijdrage aan de landbouw leverden kwamen onder een dak. Ik begon na vier jaar werkzaam te zijn geweest in Sneek op 1 april 1973 in Leeuwarden bij de toenmalige Cultuurtechnische Dienst. Daarna volgenden aanstellingen bij het Staatsbosbeheer, de Directie Faunabeheer, de Wildschadecommissie, het Consulentschap Natuur, Milieu en Faunabehheer, (NMF) het Consulentschap Natuur, Bos, Landschap en Fauna (NBLF) het Buro Beheer Landbouwgronden en tot nu de Dienst Landelijk Gebied (DLG)
Op maandag 8 november a.s. begin ik samen met mijn collega's op onze nieuwe locatie in een van-top-tot-teen gestripte, opnieuw ingerichte 7e verdieping van het Middelzeehuis. Bij de inrichting is veel bamboe verwerkt. Het ziet er allemaal prachtig uit. Sjapo voor de architect. Het idee van zijn vormgeving en ontwerp is, dat je de nieuwe werkwijze en de actuele missie van de organisatie, op de een of andere manier moet terug vinden in de huisvesting.
Dat zat ook in zijn opdracht!
Er zit echter nog wel asbest in de gevels van het Middelzeehuis, waarin ook Rijkswaterstaat is gevestigd. Het Middelzeehuis - aan de buitenkant - heeft een uitstraling van -nul.
Het is met afstand het allerlelijkste gebouw in onze hoofdstad, maar wel op vijf minuten lopens van het NS station.
De Dienst Landelijk Gebied staat naast deze verhuizing eveneens aan de vooravond van een enorme reorganisatie, die wordt opgelegd door lieden van het Kabinet Bruin 1 op basis van een schimmig regeer-en gedoogaccoord.
Maar dit soort veranderende visies en situaties in de organisatie schept ook weer nieuwe kansen, zo is mijn ervaring. Het levert misschien mooie stof op om over te bloggen. Wacht maar af.....

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

For a Limbo Dancer

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel