zondag 8 maart 2009

Simone&Tineke in de Martinikerk in Sneek


Zaterdagavond rond de klok van zeven zag ik op nieuws-site "Grootsneek", de agenda van de De Stichting Culturele Evenementen Martinikerk. Vanavond het optreden van Simonone Lamsma & Tineke Postma. Ik had op de TV al eens gehoord van de talentvolle Tineke Postma uit Heerenveen op het gebied van de Jazz muziek. De naam Simone Lamsma had ik ook wel eens in mijn krant gelezen, maar zegt me niets! Toch stap ik onverwijld op de fiets...en een halfuurtje later word ik welkom geheten in de Martini doorniemand minder dan de gastheer van de SCEM, Albert Pasma.
Vervolgens zat ik al in op één van die houten stoelen met biezenmat vooraan rechts van het podium onder de preekstoel. Een aantal stoelen waren gereserveerd voor het Gemeentebestuur van Sneek, die vanavond vrijwilligers van de Ielannen hadden uitgenodigd voor een cultureel en muzikaal presentje. Na afloop kreeg dit gedenkwwardige gezelschap in het Waltahuis nog een hapje en een drankje aangeboden.
Het programma door Simone Lamsma vond ik prachtig. De uitvoering van de muziek, maar ook om van dichtbij te zien hoe een artiest zich voorbereid op het spelen van een stuk. De concentratie van Simone aan het begin van een stuk, had iets weg van een schaatser, die start op de sprintafstand. Tijdens haar optreden droomde ik soms helemaal weg. Die ambiance drukte het gevoel van die onmogelijke houten stoelen kompleet naar de achtergrond.
Na een geanimeerd gesprek - tijdens de koffiepauze achter de preekstoel, met sneekwatcher Cor Wiersma en echtegenote - kwam het jazzkwartet Tineke Postma.
Je ziet meteen, dat er een stel muzikanten met allure op de bühne komen. Hors categorie, dacht ik na de eerste noten! De bas, de piano, de drums en de saxofoon hebben allemaal als het ware hun eigen muzikale dna, handtekening, of klank zoals u wilt. Absoluut geen overdreven muzikale overkill of egotripperij van Tineke Postma. Het klonk gaaf. Het kwartet speelde de Jazz geconcentreerd en met gevoel. Daar gaat het om!
Zo'n optreden is absoluut niet te vergelijken met het luisteren naar een CD. Tineke Postma is ook absoluut niet te vergelijken met Candy Dulfer. Je fergelyke Obama tot ok niet met B*sh!!!
Tineke speelde oa. het nummer "Yes We Can" van haar laatste in november 2008 in New York opgenomen CD.
Livemuziek heeft en geeft een extra dimensie.
Jammergenoeg applaudiseede het publiek na afloop niet om een toegift. Zou het stijve-rug-kont-en-benen-gevoel daarbij misschien toch een rol hebben gespeeld?
Einde 22:00 uur. Gouden, echt!.....