Doorgaan naar hoofdcontent

Echte Helden Getuigen Zelden

Vrijdag de dertiende presenteerde ik zomaar vanuit het blauwe hinein, zonder toelichting of commentaar, een lijstje met goederen. Ingedeeld in kolommen nog wel! Ik verbond daar min-of-meer een prijsvraag aan. Sanssouchi reageerde daarop met het goede antwoord. Inderdaad, het betrof de eerste voedselhulp voor de stad Amsterdam, na de bevrijding WO II. Het eerste schip, met hulpgoederen, dat onder gezag van schipper Dorus Glashouwer, door de sluizen van het IJ Amsterdam de Houthaven invoer was, de "Goede Verwachting" uit Hindeloopen. Daar zit nu de link met Renate en mij persoonlijk.
Een saillant detail was, dat de schipper van de Goede Verwachting bestond uit mijn oom Dorus (Glashouwer) en de bemanning zijn vrouw tante Froukje (Bakker) en neefje Titte (Glashouwer). Ook was destijds aan boord Reitje Stallmann. Grappig genoeg: dit is Ome Keij, een oom van Renate.
Ome Keij schreef daar het volgende over:

Dorus was met zijn schip aan de buitenkant van de korte brug in de haven gaan liggen. Hier werd begonnen met laden: van alles en nog wat verdween in het ruim. Op maandagavond 7 mei konden wij uitvaren. Door de reddingboot C.A. den Tex (de Aalde Tex) zijn we naar buiten gebracht. De reis ging naar Stavoren.
De volgende morgen werden we, naar ik meen, opgehaald door een sleepboot van Goedkoop uit Amsterdam. Die nam nog twee of drie schepen mee, geladen met aardappelen waar al flink wat spruiten op stonden. We passeerden Enkhuizen en Marken. Via het IJ voeren we naar de houthaven. Al gauw kwamen er mensen op ons af, die om aardappelen of ander eten vroegen. Ik ontmoette op de wal een man en zei tegen hem: "Wacht maar om de hoek van dat huis, dan breng ik u straks wel wat aardappelen." Hij had een klein jutezakje voor zout bij zich. Ik vulde het met aardappelen en overhandigde het hem zo onopvallend mogelijk. Ik vond dat niet te veel ogen dit moesten zien.
Voor het lossen van het schip moesten wij naar het Singel. We hebben zelf de sluisjes en bruggen bediend. Toen we hadden afgemeerd, ben ik naar de Dam gelopen. Onderweg passeerden mij een paar mannen, die een vrouw op een handkar voortduwden. Zij was inge­smeerd met menie of teer en veren. Dit deed mij wel wat! Op de Dam werd zo nu en dan nog geschoten. 's Nachts sliep ik in het vooronder, bij de aardappelen. De volgende dag belandde ik op de Hindeloper reddingboot, waarmee ik terug ben gereisd naar Hindeloopen.
Schipper Dorus Glashouwer werd voor zijn inzet persoonlijk bedankt door de burgemeester van Amsterdam. Ome Dorus maakte hierover deze notitie:
Door den directeur van Hulp aan Holland ben ik aan den burgemees­ter van Amsterdam voorgesteld. De burgemeester begroette mij met de woorden: "U is de eerste schipper, die in Amsterdam met levensmiddelen voor de bevolking na de bevrijding aankwam." Hij waardeerde het bijzonder, dat het kleine stadje Hindeloopen zoo zijn medewerking verleende. Op zijn vraag: "Waar hoort u persoonlijk thuis?" zei ik, dat ik uit Hindeloopen kwam. De burgemeester zei tegen mij in het Friesch: "Myn heit is berne yn Koudum. Koudum en Hylpen leinen net sa fier fan mekoar as no." Toen vroeg hij wat of mijn vaart altijd is geweest? Ik antwoordde, dat ik steeds met aardappelen van Friesland naar Amsterdam voer. De burgemeester sprak de wensch uit dat hij hoopte, dat ik nog vele levensmiddelen moge brengen. Gaarne had de burgemeester mij nog langer te woord gestaan, maar hij had het zeer druk. Ik kreeg van hem ten afscheid een warme handdruk.


Met gebruikmaking van de bron: Hindeloopen 1940-1945

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

For a Limbo Dancer

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel