donderdag 17 juli 2008

Cassettes

Geluidscassettes (hebbedingetje, materiaal, vormgeving, enz) zijn voor mij een lust voor het oog. Ook een stukje nostalgie naar de tijden van de zestiger, zeventig en tachtiger jaren. Toen werd er vaak onderling een leeg cassettebandje als verjaardagsgeschenk of als sinterklaas-kadootje gegeven. Het was een populair en goedkoop middel om LP's en favoriete radioprogramma's op te nemen en af te spelen.
Een overzicht in sneltrein-vaart van afbeeldingen van deze geluidscassettes tussen de jaren 1963-2007 zijn in dit filmpje verwerkt.
Mooie gadgets, kijk maar....


Goodbye Cassettes


Popmusicus Eric de Jong alias Spinvis in een interview van 2006, in de NRC over de geluidscassette:.Een echt toverdoosje, de Audio Cassette(Philips 1963): Op mijn eerste cd heb ik een audiocassette uit de jaren zeventig afgebeeld, verkleurd, vervormd, en met pleistertjes op de bovenkant om de overspoel-beveiliging af te plakken. Voor die cd heb ik veel uit mijn verzameling van achthonderd bandjes geput, vooral gekraak, achtergrondgeluiden, stukjes gesprekken, flarden van feestjes, fragmenten van mijn eerste punkband, de Duds uit 1978. De cassette was een opgerolde magneetband in een klein, slankdoosje. Prachtige design: het cassette-systeem was compacter,robuuster en goedkoper dan zijn tijdgenoot, de elpee. Alleen de geluidskwaliteit was niet zo best, maar daar zaten de meeste mensen niet mee. In zijn nadagen heeft de cassette nog tot de walkman-rage geleid; de voorloper van de i-Pod. Het was tijdgebonden design, een mode zonder eeuwigheidswaarde. Juist daarom kan ik er nostalgisch van worden. Toen de opneembare cd opkwam, superieur in kwaliteit, was de cassette zo verdwenen. Maar de cassette heeft wel het thuiskopiëren en het zelf thuismuziek in elkaar zetten in gang gezet; wat nu allemaal met computers gebeurt. Als je een bandje overspoelde, hoorde je vaak als spook geluid nog iets van de opname die eronder zat, of zelfs de opname die op de andere kant stond. Zo hoorde je drie, vier generaties door elkaar zweven. Voor mij was het echt een toverdoosje. Ik nam veel liedjes van de radio op, altijd te laat ingezet of te vroeg afgebroken om het gelul van de dj te vermijden. Ik maakte ook loops; het bandje openschroeven en de spoel in een lus met plakband aan elkaar plakken. Als je die afspeelde, kreeg je steeds weer hetzelfde fragment van een paar secondes; een primitieve ritmebox: tak tik tik doem doem/ tak tik tik doemdoem. Altijd in een onhandelbare maatsoort. Nu heeft muziek geen lichaam meer, ze kan zich in allerlei vormen openbaren: cd, dvd, mp3. Het gerafelde geluid, het collage-gevoel dat bij cassettes vanzelf uit technisch falen ontstond, moet ik nu zorgvuldig simuleren. Ik ben nu alle cassettes in mijn computer aan het uploaden, want ze zijn langzaam aan het verkruimelen. Ik ben al bij honderd.