maandag 14 april 2008

Rotterdam Marathon

Het verslag van mijn oud-collega bij DLG en mede-runner Wim Eizenga ut Liwadden, maar geboren en getogen in Sneek.


Hij was bij The Best of the Rest in Rotterdam! Startnummer 12132 van de Fortis Marathon Rotterdam op 13 april 2008.

Na 3 maand training is het dan eindelijk zover. Op zaterdag middag vertrekken we
met 15 personen verdeeld over 2 busjes richting Dordrecht waar André de overnachting
voor ons geregeld heeft. Na de bagage in de sporthal gedropt te hebben gaan we direct
door naar Rotterdam om de startnummers te halen. Daarna met metro en busjes weer terug
naar Dordrecht. Slaapplekken inrichten en luchtbedden opblazen ect. ’s Avonds eten bij een
pizzeria in Dordrecht. De volgende morgen D-day iedereen is gespannen behalve Hessel.
We vertrekken om half negen naar Rotterdam. Ook hier heeft André weer gezorgd dat we de
busjes op loopafstand naar de start kunnen parkeren. Op de Coolsingel is het al een drukte van
belang. Hier treffen we Aafke, Folkert, Willy, Julius en Simon die allemaal een hotel geboekt hadden. Dan kunnen we het startvak in Inmiddels hebben onze supporters, Froukje, Martha, Frederike, Marcel en Gerard zich in een feestelijke outfit uitgedost en staan ons luidkeels toe te juichen en te toeteren. Vlak voor de start wordt het YOU NEVER WALK ALLONE met Lee Towers massaal meegezongen.... kippenvel...en dan BOEMMMM...... het kanon word afgeschoten de massa komt in beweging. Ik besluit mijn eigen tempo te lopen om halverwege
te zien of een tijd van 4 uur nog haalbaar is. In de massa ben ik de groep snel kwijt. Alleen
Simon zie ik nog we gaan gezamenlijk verder, ook hij wil binnen het dezelfde finishen.
We lopen gevoelsmatig mooi vlak en corrigeren elkaar regelmatig wanneer we denken dat het
te snel gaat. Hebben geen idee en of er nog mensen voor ons lopen. Na 15 km zit er een lusje in het parcours waardoor je even aan de overkant de lopers kunt zien. We zien nog een groep lopers van de loopgroep aan de overkant als wij de lus weer verlaten. Rond 18 km stoomt Hessel ons voorbij, op 20 km gevolgd door Julius.Vlak daarna komen Aafke, Folkert,
Mark en Donald zich melden. We kunnen aanpikken en met z’n zessen gaan we de 2e helft in.
Het voelt nog steeds goed en de 4 uur grens lijkt nog haalbaar. Vlak voor de maasbrug ”De Zwaan” staan supporters, het zijn de zonen van Aafke en Folkert. De brug over richting centrum, rechts af de Blaak op. Hier zie ik mijn vrouw Tineke, dochter Yvonne en kleindochter Esmée met een groot spandoek Hup ..opa. Even slikken hoor...Op 26 km. weer zón moment, onze meegereisde supporters zien ons van ver al aan komen en schreeuwen zich de longen uit het lijf. Fantastisch wat een kanjers, maar wij moeten nog een stukje. Na de Blaak wordt het wat onrustig in ons groepje Aafke en Folkert laten zich iets afzakken. Ik heb ook het gevoel dat er wat versneld word en twijfel wat te doen. Simon schijnt nergens last van te hebben. Bij de verzorging op 30 km alles weer even bij elkaar. Simon en ik vertrekken als eersten. We worden meteen ingehaald door Aafke die ons gelijk lost en alleen op avontuur gaat. Dan halen Mark en Donald ons in we lopen even samen maar ze gaan Simon en mij te snel. Ze blijven echter in het gezicht. Kort daarna zien we dat ze Julius inlopen. We zitten er nog vlak achter en komen er zelfs weer bij. Maar het gaat mij te snel, ik laat het tempo iets zakken. Op de 35 km. zie ik ze niet meer en besef dat ik alleen door moet. Voel nu dat de benen gaan protesteren. Het tempo gaat er nog meer af en het is duidelijk binnen de 4 uur finishen zit er niet meer in. Na het 40 km punt wordt het afzien moet een paar keer stoppen om te rekken en voel de verkramping in de kuiten opkomen. Het gaat nu snel bergafwaarts, moet een paar keer wandelen. En dan eindelijk de Coolsingel hier zie ik Tineke, Yvonne en Esmée nog een keer, maar heb meer aandacht voor me zelf nodig. En dan... ineens is daar Liesbeth... waar komt die zo snel vandaan? Is ze soms over de 2 meter hoge dranghekken geklommen? Ze is er gek genoeg voor. Tijd om daar over na te denken heb ik echter niet want 200 meter voor de finish heb ik het gevoel dat ze mijn rechterbeen amputeren. Volledig verkrampt lig ik op mijn rug op het asfalt. Liesbeth weet wat ze moet doen en zowaar het trekt er weer uit maar schiet nu in het andere been. Toch weet het karaktermens me weer overeind te krijgen. Helaas niet voor lang want 50 mtr. verder ga ik wederom tegen de vlakte. Het zal toch niet gebeuren dat het schip strand in de haven.... nee dus. Met de uiterste moeite kom ik nogmaals overeind. Applaus van het publiek nog 100 meter. Liesbeth geleid mij als aangeschoten wild naar de finish. Graag had ik het anders gezien maar heb nu toch wel een voldaan gevoel. Heb mijn 10e marathon kunnen volbrengen en dat is toch ook wat waard.