Doorgaan naar hoofdcontent

Oud-Zuid op een zondag in janauri


Het Ostadetheater is een proeflokaal voor nieuw theatertalent. De nadruk in de programmering ligt op nieuwe veelbelovende groepen en op jeugdtheater. De toeschouwers zijn van alle leeftijden maar hebben een ding gemeen: ze houden van avontuurlijk theater.
Gistermiddag nogmaals de voorstelling de drie zusters bezocht. Ja.... natuurlijk in het kleine knusse Ostadetheater haast onvindbaar tussen de vele hoge eenvormige etagewoningen in Amsterdam (de Pijp) Oud-Zuid.
"Hadden we maar zo'n theatertje in Sneek, elk stadsdeel heeft er hier minstens een paar van" denk ik bij mezelf, terwijl ik even een plaatje maak van de voorgevel.
Het kwartje over de inhoud van de voorstelling moet vandaag vallen! Zegt natuurlijk alles over mij.......
In het stuk vertellen drie zusters en twee broers hun jeugdherinneringen en familieverhalen. Verlangens en dromen uit heden en verleden komen aan bod. Regisseur Chaib Massaoudi legt de worsteling bloot die het individu heeft met de keuze tussenblijven en weggaan. Hij liet zich inspireren door het beroemde toneelstuk De Drie Zusters van Anton Tsjechov, waarin de zussen hier eveneens mee worstelen.
De totstandkoming van De Drie Zusters is bijzonder. In het voorjaar 2006 zijn de acteurs geselecteerd en hebben een serie workshops in fysiek theater en improvisatie gevolgd. Via improvisatie is gezocht naar persoonlijke herinneringen, ambities en dromen. Deze zijn in de voorstelling verwerkt. Dit levert een palet op aan beeldende verhalen over het eten van fruit, spelen, jeugdliefdes, familiefeesten, afscheid nemen van een familielid, de worstelingen en toekomstdromen.
In deze fragmentarische voorstelling met veel stiltes veranderen de stemmingen en sferen ongrijpbaar. Er wordt Nederlands gesproken, afgewisseld met woorden en dialogen in het Berbers (Tamazight). Soms wordt het vertaald wanneer de beelden niet voor zichzelf spreken.
Geweldige voorstelling. Ontroerend ook!
Boumadian Jaghi, Jamila Markai,Nadia Ezzeroili, Najim El Allati en Saïda Riffi van harte gefeliciteerd met jullie prachtig gemaakte en gespeelde voorstelling. Dat meen ik echt!

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

For a Limbo Dancer

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel