woensdag 15 november 2006

Tom Waits.

In mijn logje van zaterdag j.l. over de voorstelling De Drie Zusters, zat hij al in mijn hoofd: Tom Waits. Zijn liedje Ol 55 associeerde ik met mijn mooie oude rode golf 3 turbo diesel.Onderstaand de recensie van de nieuwe cd vam Tom Waitts van Platomania, mijn platenboer. Op 17 november a.s. komt Orphans: Brawlers, Bawlers And Bastards uit.

Wanneer zowel Mojo als Uncut een nieuwe release met vijf sterren waardeert, moet er wel iets bijzonders aan de hand zijn, zeker wanneer het geen gehypte Britse gitaarband betreft. En iets bijzonders hebben we hier zeker, want verspreid over drie schijven schudt Tom Waits in een keer 54 nummers uit zijn hoed. 24 daarvan verschenen eerder, als bijdrage aan een soundtrack of tributeplaat, de overige zijn geheel nieuw. Waits kon ze op geen van zijn albums een plaatsje geven en haalt die schade nu in een keer goed in. De verzameling valt uiteen in drie delen: Brawlers, Bawlers en Bastards en op een handjevol uitzonderingen – waaronder Ramones’ The Return Of Jack And Judy, Daniel Johnston’s King Kong, Leadbelly’s Goodnight Irene en Brecht & Weill’s What Keeps Mankind Alive – werden alle nummers gedurende de laatste twintig jaar geschreven door Tom Waits en zijn vrouw Kathleen Brennan. Naar eigen zeggen hebben ze hun zakken leeggeschud en wilden dat het resultaat zou klinken als ‘a shortwave radio show where the past is sequenced with the future, consisting of things you find on the ground, in this world and no world, or maybe the next world.’ Het gevaar bestaat dat bij een dergelijke aanpak het resultaat als los zand aan elkaar hangt, maar naast de opmerkelijk hoge kwaliteit van het gebodene valt vooral op hoezeer Orphans als één geheel klinkt. Op de Brawlers-schijf de typische Tom Waits-versie van rhythm & blues. Dus volop zuigende rockers, vuige blues en barroom stompers. Waits’ kenmerkende vuilnisbakkensound is alom aanwezig en eigenlijk hadden alle nummers zo op een van Waits’ laatste albums gepast. Hetzelfde geldt voor de ballads die op Bawlers zijn verzameld. Zo nu en dan schaamteloos sentimenteel (Take Care Of All My Children, World Keeps Turning), maar zonder uitzondering hartverscheurend mooi, met als hoogtepunt het aangrijpende The Fall Of Troy. Dé ideale cd voor wie moeite heeft met de rauwe kantjes van Waits’ muziek. Voor de fanatieke Waits-volgers en avontuurlijk ingestelde muziekliefhebbers is de derde schijf helemaal om de vingers bij af te likken. Op Bastards namelijk de nummers die in geen enkele categorie passen. En dus worden bewerkingen van Jack Kerouac afgewisseld met spookachtige verhalen vol op z’n zachts gezegd vreemde personages en bizarre muzikale experimenten. Mojo vergelijkt deze verzameling met Dylan’s Basement Tapes en een betere vergelijking heb ik niet voorhanden. Deze driedubbelaar is echter veel mooier verpakt, met een uitputtend boekwerk vormgegeven door Johnny Brewton. Strikt gelimiteerd, dus wees er snel bij!

en dan nog even dit...