donderdag 20 april 2006

Gerard Reve

Tribute to Reve.....

Noorderling - Uitgave Dienst landelijk Gebied


Anske, deze Noorderling heeft als thema LEF. Vandaar dat we een collega zochten die in z’n vrije tijd het nodige aan lef toont. We kwamen al gauw op vervaarlijke sporten als bergbeklimmen á la Clifhanger. Maar jij houdt het toch liever laag bij de grond hè….

Ja dat klopt. Ik sta bij voorkeur met beide benen op de grond en bij het boksen is het handig dat je een aanvallende of verdedigende houding aanneemt. Vervolgens is alles gericht op een linkse directe. Die moet er snel en hard uitkomen!

Boksen lijkt me niet de meest voor de hand liggende keuze. Op welk moment heb je de keus gemaakt deze sport te gaan beoefenen?

Mooi, dat je dat vraagt. Dat gebeurde op de eerste maandag van oktober 2001, de laatste maand in mijn vijftigste levensjaar. Ik stapte die avond ongetraind en minstens tien kilo te zwaar sportschool F&F in Sneek binnen. Jongens met wasbordjes en meisjes met afgetrainde lichamen keken, met gereserveerde blikken, mijn kant op. Ik had het gevoel, dat alle ogen op “kwatta” waren gericht. Ik liet me natuurlijk niet kennen maar na een kwartiertje al, daalde mijn bloedsuikerspiegel tot een zwaar bedenkelijk niveau. Ik ging knock-out, zonder dat ik ook maar door iemand was aangeraakt! Dau must AA-drink in dien beelch hewwe riep zo n kleerkast mij luidkeels toe! Ik had het gevoel dat ik direct lichtjaren ver van de gebruikelijke hiërarchie in de groep belandde en dat ik dat ook nooit meer zou inhalen. Ik zeg het in alle bescheidenheid, toen toonde ik lef, want ik nam het ferme besluit om de volgende keer gewoon weer naar de training te gaan en me absoluut niets aan te trekken van deze gebeurtenis. Om mijn conditie op peil te krijgen nam ik alvast nog een belangrijk sportief besluit. Ik ging drie keer in de week hardlopen, met als belangrijke gevolgen geen praatjes meer op bokstraining over mijn conditie en ik heb inmiddels een hele (De Slachte in 2004) marathon en meerdere halve marathons op mijn naam staan.

Hoeveel lef heb je nodig om daadwerkelijk de ring in te stappen?

Op mijn leeftijd stap je niet meer in de ring, veel te link, maar tijdens het sparren sta je tegenover een clubgenoot van het mannelijk of vrouwelijk geslacht. Het eerste wat je dan doet is zonder aanzien des persoons, hahahaah, diegene diep in de ogen kijken en vervolgens in een flits te bedenken hoe je diegene een “peer op zijn muil” (citaat: Bep van Klaveren-Rotterdam) kan geven of hoe je, je het beste kunt verdedigen. Daar staat tegenover, dat je er terdege van bewust moet zijn, dat je tegenstander hetzelfde denkt en van plan is.
Opletten en toeslaan, dus!

Als je naar wedstrijden kijkt zie ik soms in de ring veel agressie terwijl na de bel twee sportieve mensen elkaar een schouderklop geven. Hoe verklaar je dat?
Schouderklop? Sterker nog, heel vaak zie ik, dat vechters elkaar vaak omhelzen.
Voor mijn gevoel valt, dat te verklaren omdat ze opgelucht zijn, omdat de wedstrijd achter de rug is! Belangrijk is ook, dat je respect hebt voor je tegenstander. Immers zonder hem/haar is er geen gevecht. Maar bovenal weet je, dat je tegenstander, net als jij snoeihard heeft gewerkt! Daarom is er groot wederzijds respect en zo hoort het ook!
Zo’n houding is in het dagelijkse leven soms ver te zoeken.

Het verhaal gaat dat boksers blijvende schade ondervinden van hun carriere. Zie bijvoorbeeld bokslegende Mohammed Ali. Ben je daar niet bang voor?
Op amateurniveau absoluut niet en op mijn reacreatie-niveau al helemaal niet!!
Wij zijn zeer voorzichtig met sparren, onderling respect en plezier staan in de training altijd voorop. Dat wil niet zeggen, dat het er zacht aan toe gaat. Het onderlinge taalgebruik is zeer direct en bepaald niet diplomatiek. Misverstanden komen op de training niet voor.
Nog even dit: met jou voorbeeld ben ik het niet eens. Ali is ziek, hij heeft de ziekte van Parkinson. Maar verder is hij nog steeds in goeie doen. Kennelijk hebben de tegenstanders van boksen het causale verband tussen boksen en Parkinson bij Ali aangetoond?? Maar… eh genoeg daarover.

Vertel me eens over je mooiste moment tot nu toe in je bokscarriere.

Eigenlijk kun je in mijn geval niet spreken van een carriere. Mijn besluit om op mijn vijftigste te gaan boksen heeft er indirect toe bij gedragen, dat ik ook een gepassioneerde hardloper ben geworden. Dat is twee vliegen in een klap!

Misschien heb je op de volgende vraag niet een,twee, drie geen antwoord maar bestaat er een overeenkomst tussen boksen (boksring) en werken bij DLG?

Opletten en toeslaan is een prachtige metafoor voor ons allen en in het bijzonder voor onze accountmanagers!


Is er nog iets wat je tot slot je collega s mee wenst te geven?
Er is altijd wel iets om je over te verwonderen, om te lachen, en soms helaas ook om te huilen. It is net oars!
Ik heb nog een mooi citaat van Miles Davis, geloof ik: "Boksen is net als jazz. Hoe beter het is, hoe minder mensen het begrijpen."
Maar tot slot, eentje van mezelf: Hardlopen is lopen met je Hart



Anske, ik dank je hartelijk voor je medewerking. De redactie van Noorderling vindt het belangrijk om ook aandacht te hebben voor de (sportieve) mens achter de collega!