Doorgaan naar hoofdcontent

Jan Albert Veenema - Runner&Vegan

Van Jan Albert Veenema - Hardlooper - kreeg ik ik een meeltje over zijn ervaring(en) met de Berenloop op Terschelling. Het was berezwaar. Inmiddels heeft hij de overwinning van de Marderhoekloop ook alweer in de knip. Hij verzocht mij zijn onderstaande autobiografische verhaal als gastbijdrage te plaatsen op mijn web-log. Aan dat verzoek voldoe ik natuurlijk met de meeste soorten van genoegen. Het woord is aan Jan Albert:

Mijn naam staat bovenaan, dus dat hoef ik nu niet meer te vermelden. Ik ben 32 jaar geleden geboren in Emmen, 2 jaar voor mijn broertje, die ik jammer genoeg nog niet met het loopvirus heb kunnen besmetten. Hij woont daar nog steeds, en mijn ouders ook. In 1993 ben ik naar Bolsward geëmigreerd om hier een studie levensmiddelentechnologie te volgen aan de toenmalige suvelskoalle. In 1997 was ik daarmee klaar en kon toen eigenlijk gelijk aan de slag als proces/machine-operator bij de Nestle, waar ik nog steeds dezelfde functie vervul hoewel de naam inmiddels is veranderd naar Hochwald, een Deutsche baas dus.
Ik woon nog steeds in Bolsward, samen met Tessa.
Door mijn talloze tatoeages lijk ik misschien wat afschrikwekkend maar dat valt wel mee hoor! Laatst kwam er zelfs een Friese topper naar me toe dit tot dat moment nooit met me had durven praten, vanwege de tattoos! Onderweg hoor ik ook altijd mooie dingen, zoals: Hanky Panky!, he tattoo-boy of “je hebt je shirt met mouwen nog aan!”
Nu heb ik bijna genoeg over mezelf verteld, maar toch wil ik nog even een ding vermelden. En dat is dat ik al ruim 10 jaar veganist ben. Dat betekent dat ik geen enkel produkt waarvoor een dier wordt gebruikt draag, eet of drink. Puur uit principiële redenen. Naar mijn idee is het niet nodig om een dier te gebruiken of doden omdat er zoveel plantaardige alternatieven zijn die voor een volwaardige voeding kunnen zorgen. Ook ben ik het levende bewijs dat je veganisme en hardlopen prima kunt combineren, evenals veganist Carl Lewis die ook een aardige carrière heeft opgebouwd.
Het is niet mijn bedoeling jullie te bekeren maar ik wil toch vragen om eens na te denken over wat je allemaal eet en wat daarvoor nodig is. Genoeg gepreekt nu, terug naar het hardlopen.

Er zijn verschillende redenen om te gaan hardlopen: je wilt afvallen, je conditie verbeteren, ooit eens een marathon lopen of je kunt door blessures niet meer voetballen. Daar verbaas ik me echt over, kijk maar eens hoeveel ex-voetballers nu (erg) hard lopen. Echter, geen van alle bovengenoemde redenen is op mij van toepassing, het is eigenlijk toevallig wat zo gegroeid. Van huis uit is het sporten nooit echt gestimuleerd, mijn vader is a-sportief, maar mijn moeder heeft vroeger veel geturnd en tot lang nog ge-gymnastiekt. Ik heb zelf tot mijn puberteit aan reddingszwemmen gedaan en daarvoor nog een blauwe maandag gevoetbald. Verder heb ik nooit gesport, buiten het straatvoetbal en de gymles op school. Nu zijn mijn ouders wel vaak aanwezig als supporters, waarvoor ik echt veel respect heb. Ze zien me meestal maar even kort voor, na en tijdens de wedstrijd, en toch rijden ze er vele kilometers voor.
Via mijn werk ben ik echt in aanraking gekomen met het hardlopen, of draven zoals we het hier noemen. In het fitness centrum stond ik wel eens op de loopband en dat vond ik eigenlijk leuker dan al die andere apparaten. Ik had ook al gauw in de gaten dat een goddelijk fitness lichaam er toch niet in zat. Twee collega’s van mij, de een voetballer en de ander scheidsrechter, liepen twee keer per week “Nijland om” voor de conditie, en vroegen of ik een keer mee wilde. Zo geschiedde, we startten bij het zgn graffiti-tunneltje onder de snelweg door en de finish was bij de Barber Yntjessflat. Zo’n 7 km zal het zijn. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel spierpijn gehad als na die eerste keer, maar ondanks dat kreeg ik de smaak al gauw te pakken. We bleven vaak tot aan Nijland bij elkaar en dan raakte de scheidsrechter, een kettingroker, achterop. Na een paar keer liep ik het laatste stuk ook weg van de voetballer en probeerde het rondje steeds sneller te doen. Bij de flat stond toen nog een hekje, waar we netjes op elkaar wachten en van daaruit gezamenlijk terugliepen naar “het rooie dorp”. Zo moesten we eens wat lang wachten op de scheidsrechter en we vroegen ons af of hij onderweg gestopt was om even te roken, of een appeltje te schillen, maar toen hij uiteindelijk toch de finish bereikt gooide hij zich puffend en rochelend over het hekje. Een oudere dame, die langs kwam fietsen, bekeek het geheel eens goed en zei toen: “als dat nou gezond is?” Waarop we natuurlijk in lachen uitbarsten. Hier hebben we de betreffende collega nog lang mee lastig gevallen.
Een andere collega van me, LAB coryfee Jan de Jong, vroeg me toen of ik het niet leuk zou vinden om eens een trimloopje van 10 km te proberen en aan de hand van dat resultaat wat schema’s te maken. Dat wilde ik natuurlijk wel, want het beviel wel, dat draven, en in april 1999 liep ik bij de LAB lenteloop 41.44.
De schema’s waren gebaseerd op 3-4 keer per week trainen, wat duurlopen in wisselend tempo, nauwelijks interval te noemen. Daarna ben ik behoorlijk losgeslagen en liep ik in september de Afsluitdijk marathon, de meest saaie marathon ooit. Ik had er ruim 3.40 uur voor nodig. De voorbereiding was ook allesbehalve goed te noemen, ik had nog nooit meer dan 20 km achter elkaar gelopen, en dat was Sneek-Bolsward-Sneek. Lange duurlopen had ik nog nooit van gehoord. Ik was zoals gezegd een ongeleid projectiel. Zo heb ik twee jaar lang wat rondgehobbeld, en na nog eens drie marathons (de Slachte, Rotterdam en Amsterdam) mijn beste tijd verbeterd tot 3.04.
Toen ik me bij Horror aansloot begon het allemaal sneller te gaan. Echte intervaltraining deed ik nauwelijks, maar door de baantrainingen boekte ik aardig wat progressie. Ik kan het iedereen ook aanbevelen, het is er gezellig, je leert andere lopers kennen, krijgt veel tips en begeleiding en je hoeft niet alleen te lopen.
Inmiddels heb ik aardig wat lopen gewonnen, veel heroische battles uitgevochten, en pr s verbeterd (33.52 op de 10 en 2.49 op de marathon) en het moet nog sneller kunnen.
Trainen is een van de lekkerste dingen die er is, je bent altijd buiten, in weer en wind, kunt genieten van de natuur en de vogels, of het bos. En na die tijd altijd die lekkere douche, waar je het allemaal voor doet! Lopen doe ik ook nooit met muziek, hoewel het een van de belangrijkste dingen in mijn leven is.

Populair

Sneek, Su het ut Weest !

Sneek, Watchers&Liefhebbers.

Zie hier hoe een stukje van Sneek in de wijk Stadsfenne aan de Middelzeelaan in één week is ongevormd tot een krater. Een plek met eens vier woningen aan de rand van een groen wijkbosje. Op deze puinhopen verrijst binnenkort een Albert Heijn XL waarschijnlijk als een Fenix uit zijn As.

De Hamvraag met als hoofdprijs een musthave: Een tweedehands wasdroger van een bekend Noord-Koreaans merk.

Waar komt de compensatie voor de sloop van dat bosje en die woningen?.

Gemeenteraad SWF. Kom der mar in!



Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

Voetbalfeestje op Herfstavond

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel