Doorgaan naar hoofdcontent

Peter van Leeningen en zijn bijzondere uitdaging!!

De Stichting Nederlandse Hart expeditie gaat in de periode van 19 februari tot 20 maart 2007 met een tiental hartpatienten de hoogste berg van Zuid-Amerika (de Aconcagua) proberen te beklimmen. Dit wordt ondernomen om hartpatienten te tonen dat ze nog steeds in staat zijn tot uitzonderlijke fysieke prestaties. De Sneeker Peter van Leeningen gaat ook meedoen. Hij is al druk bezig met de voorbereiding en de training voor deze loodzware expeditie!

Wie is Peter en wat is zijn motivatie?? .....Voor een antwoord op deze vraag. heb ik even wat informatie uit zijn bio van de website geplukt:


Ik ben Peter van Leeningen en ben in Vlaardingen. Mijn ouders verhuisden eind jaren vijftig naar Drachten en daar ben ik dan ook opgegroeid. Ik heb en lange leerweg afgelegd. Van LBO, naar MBO en uiteindelijk het HBO richting werktuigbouw en bedrijfskunde gedaan. Later nog managementcursussen gedaan. Ben nu werkzaam als Algemeen Directeur bij Landustrie Sneek B.V. Tijdens mijn sportieve carriere trof ik mijn vrouw Hiske. Beide zijn wij verknocht aan het waterpolo en dat doe ik nog steeds. Wel steeds meer als trainer/coach en scheidsrechter maar ook zelf nog een balletje gooien blijft leuk. Wij hebben drie kinderen. Een dochter en twee zoons. Beide zoons spelen ook een goed potje waterpolo. Onze vakanties met de kinderen bestonden veelal uit het kamperen in een bergachtige omgeving en dan veel wandelen. Wij zijn ook fervente motorrijders !Mijn gezondheid was, omdat ik altijd regelmatig gesport heb en ook niet rookte, altijd goed te noemen. Toch overkwam mij, totaal plotseling op 20 augustus 2005, iets dat je niemand toe wenst. Ik lag in het water (waterpolotoernooi) toen ik een druk op mijn borstbeen voelde. Deze pijn ging niet over en werd eigenlijk steeds heftiger. Gelukkig was er een EHBO-post op het terrein en daar ben ik dan ook zelf direct heengelopen. Daar stelden ze eigenlijk direct vast dat ik een hartinfarct had. Onmiddellijk werd de ambulancedienst gebeld en binnen drie kwartier lag ik in het Antonius Ziekenhuis en Nieuwegein. Daar ben ik direct gedotterd en is er een stent geplaatst in mijn linkerkransslagader. Vanaf dat moment ben je hartpatiënt. Een oorzaak was niet duidelijk vastgesteld. Vertrouwen in je eigen lichaam is even helemaal weg en alles is eng. Toch moet je daar doorheen en dat is mij gelukkig in een betrekkelijk korte periode ook gelukt. Toen ik over deze expeditie in de Leeuwarder krant las bekroop mij het gevoel van "hier wil ik aan meedoen" Na enig overleg thuis heb ik mij aangemeld en ben door de selectie heen gekomen. Voor mij was de motivatie helder. Mee kunnen doen aan een dergelijke tocht is natuurlijk geweldig. Daarnaast de mogelijkheid om een bijdrage te leveren aan een onderzoek voor hartpatiënten in de toekomst is natuurlijk ook prachtig. Patienten en begeleiding zullen het nog erg zwaar krijgen, maar we zijn zeker gemotiveerd om hier iets positiefs voor de toekomst van te maken. Aan mij zal het niet liggen.

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

For a Limbo Dancer

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.