Doorgaan naar hoofdcontent

The Island

"Musiker sind die architekten des Himmels" zei jazzmuzikant Bobby Mcferrin ooit. Een oudere visionaire tekst van de Ierse singer-songwriter Paul Brady schetst de huidige Israelische aanvallen op Libanon. De eerste twee zinnen kleunen er gelijk in. "Those mighty cedars bleeding in the heat" De bomen janken ook in Zuid-Libanon!! Op het journaal ronkt de propagandamachine "To feed the worn-out dreams of yesterday.
And teach them dying will lead us into glory..."
Gek,..........dat weldenkende mensen - ook in mijn omgeving - mee gaan in zo'n stinkende rot-oorlog.
De dichter Simon Vinkenoog inspireert telkensweer: "Verdom de oorlog, beziel de Vrede"!!
Een diepe buiging voor Simon!!

The Island

They say the skies of Lebanon are burning
Those mighty cedars bleeding in the heat
They're showing pictures on the television
Women and children dying in the street
And we're still at it in our own place
Still trying to reach the future through the past
Still trying to carve tomorrow from a tombstone...

But Hey! Don't listen to me!
This wasn't meant to be no sad song
We've heard too much of that before
Right now I only want to be here with you
Till the morning dew comes falling
I want to take you to the island
And trace your footprints in the sand
And in the evening when the sun goes down
We'll make love to the sound of the ocean

They're raising banners over by the markets
Whitewashing slogans on the shipyard walls
Witchdoctors praying for a mighty showdown
No way our holy flag is gonna fall
Up here we sacrifice our children
To feed the worn-out dreams of yesterday
And teach them dying will lead us into glory...

Now I know us plain folks don't see all the story
And I know this peace and love's just copping out
And I guess these young boys dying in the ditches
Is just what being free is all about
And how this twisted wreckage down on main street
Will bring us all together in the end
And we'll go marching down the road to freedom... Freedom

(Paul Brady)

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

For a Limbo Dancer

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.