Doorgaan naar hoofdcontent

Matisyahu


Het is natuurlijk een opvallende verschijning; een orthodoxe Jood met fundamentalistische trekjes die reggaemuziek maakt. New Yorker Matisyahu heeft tot dusver dan ook geen problemen met het trekken van aandacht, maar in muzikaal opzicht wist hij ons tot dusver nog niet echt te overtuigen. Dat is veranderd met het nu verschenen Youth. Waar het vorig jaar verschenen live-album Live At Stubb’s nog wat onsamenhangend en weinig overtuigend klonk, valt op Youth alles op zijn plaats. Dat is deels de verdienste van topproducer Bill Laswell (die werkte met zo ongeveer iedereen tussen Bob Marley en Miles Davis), maar uiteraard verdient Matisyahu zelf ook behoorlijk wat krediet. Op Youth horen we opvallend lichtvoetige muziek. Dansbare reggae met volop invloeden uit de dub en de dancehall, maar ook pop en rock gaat Matisyahu niet uit de weg. Muziek die vooral op weet te vallen door de gedreven voordracht van Matisyahu; een man die zingt of zijn leven er van af hangt. Politiek correct is het zeker niet, want Matisyahyu houdt er behoorlijk griezelige denkbeelden op na, maar in muzikaal opzicht staat het als een huis. We houden door de extreme teksten nog altijd onze twijfels, maar desondanks is dit een mannetje dat we in de gaten moeten gaan houden. Iedereen die de teksten voor lief neemt haalt immers een van de beste reggaeplaten van 2006 in huis.

Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

For a Limbo Dancer

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.