Doorgaan naar hoofdcontent

Noorderling - Uitgave Dienst landelijk Gebied


Anske, deze Noorderling heeft als thema LEF. Vandaar dat we een collega zochten die in z’n vrije tijd het nodige aan lef toont. We kwamen al gauw op vervaarlijke sporten als bergbeklimmen á la Clifhanger. Maar jij houdt het toch liever laag bij de grond hè….

Ja dat klopt. Ik sta bij voorkeur met beide benen op de grond en bij het boksen is het handig dat je een aanvallende of verdedigende houding aanneemt. Vervolgens is alles gericht op een linkse directe. Die moet er snel en hard uitkomen!

Boksen lijkt me niet de meest voor de hand liggende keuze. Op welk moment heb je de keus gemaakt deze sport te gaan beoefenen?

Mooi, dat je dat vraagt. Dat gebeurde op de eerste maandag van oktober 2001, de laatste maand in mijn vijftigste levensjaar. Ik stapte die avond ongetraind en minstens tien kilo te zwaar sportschool F&F in Sneek binnen. Jongens met wasbordjes en meisjes met afgetrainde lichamen keken, met gereserveerde blikken, mijn kant op. Ik had het gevoel, dat alle ogen op “kwatta” waren gericht. Ik liet me natuurlijk niet kennen maar na een kwartiertje al, daalde mijn bloedsuikerspiegel tot een zwaar bedenkelijk niveau. Ik ging knock-out, zonder dat ik ook maar door iemand was aangeraakt! Dau must AA-drink in dien beelch hewwe riep zo n kleerkast mij luidkeels toe! Ik had het gevoel dat ik direct lichtjaren ver van de gebruikelijke hiërarchie in de groep belandde en dat ik dat ook nooit meer zou inhalen. Ik zeg het in alle bescheidenheid, toen toonde ik lef, want ik nam het ferme besluit om de volgende keer gewoon weer naar de training te gaan en me absoluut niets aan te trekken van deze gebeurtenis. Om mijn conditie op peil te krijgen nam ik alvast nog een belangrijk sportief besluit. Ik ging drie keer in de week hardlopen, met als belangrijke gevolgen geen praatjes meer op bokstraining over mijn conditie en ik heb inmiddels een hele (De Slachte in 2004) marathon en meerdere halve marathons op mijn naam staan.

Hoeveel lef heb je nodig om daadwerkelijk de ring in te stappen?

Op mijn leeftijd stap je niet meer in de ring, veel te link, maar tijdens het sparren sta je tegenover een clubgenoot van het mannelijk of vrouwelijk geslacht. Het eerste wat je dan doet is zonder aanzien des persoons, hahahaah, diegene diep in de ogen kijken en vervolgens in een flits te bedenken hoe je diegene een “peer op zijn muil” (citaat: Bep van Klaveren-Rotterdam) kan geven of hoe je, je het beste kunt verdedigen. Daar staat tegenover, dat je er terdege van bewust moet zijn, dat je tegenstander hetzelfde denkt en van plan is.
Opletten en toeslaan, dus!

Als je naar wedstrijden kijkt zie ik soms in de ring veel agressie terwijl na de bel twee sportieve mensen elkaar een schouderklop geven. Hoe verklaar je dat?
Schouderklop? Sterker nog, heel vaak zie ik, dat vechters elkaar vaak omhelzen.
Voor mijn gevoel valt, dat te verklaren omdat ze opgelucht zijn, omdat de wedstrijd achter de rug is! Belangrijk is ook, dat je respect hebt voor je tegenstander. Immers zonder hem/haar is er geen gevecht. Maar bovenal weet je, dat je tegenstander, net als jij snoeihard heeft gewerkt! Daarom is er groot wederzijds respect en zo hoort het ook!
Zo’n houding is in het dagelijkse leven soms ver te zoeken.

Het verhaal gaat dat boksers blijvende schade ondervinden van hun carriere. Zie bijvoorbeeld bokslegende Mohammed Ali. Ben je daar niet bang voor?
Op amateurniveau absoluut niet en op mijn reacreatie-niveau al helemaal niet!!
Wij zijn zeer voorzichtig met sparren, onderling respect en plezier staan in de training altijd voorop. Dat wil niet zeggen, dat het er zacht aan toe gaat. Het onderlinge taalgebruik is zeer direct en bepaald niet diplomatiek. Misverstanden komen op de training niet voor.
Nog even dit: met jou voorbeeld ben ik het niet eens. Ali is ziek, hij heeft de ziekte van Parkinson. Maar verder is hij nog steeds in goeie doen. Kennelijk hebben de tegenstanders van boksen het causale verband tussen boksen en Parkinson bij Ali aangetoond?? Maar… eh genoeg daarover.

Vertel me eens over je mooiste moment tot nu toe in je bokscarriere.

Eigenlijk kun je in mijn geval niet spreken van een carriere. Mijn besluit om op mijn vijftigste te gaan boksen heeft er indirect toe bij gedragen, dat ik ook een gepassioneerde hardloper ben geworden. Dat is twee vliegen in een klap!

Misschien heb je op de volgende vraag niet een,twee, drie geen antwoord maar bestaat er een overeenkomst tussen boksen (boksring) en werken bij DLG?

Opletten en toeslaan is een prachtige metafoor voor ons allen en in het bijzonder voor onze accountmanagers!


Is er nog iets wat je tot slot je collega s mee wenst te geven?
Er is altijd wel iets om je over te verwonderen, om te lachen, en soms helaas ook om te huilen. It is net oars!
Ik heb nog een mooi citaat van Miles Davis, geloof ik: "Boksen is net als jazz. Hoe beter het is, hoe minder mensen het begrijpen."
Maar tot slot, eentje van mezelf: Hardlopen is lopen met je Hart



Anske, ik dank je hartelijk voor je medewerking. De redactie van Noorderling vindt het belangrijk om ook aandacht te hebben voor de (sportieve) mens achter de collega!


Populair

Albert Heijn Middelzeelaan Bosje Bruut en Beschamend gesloopt

Kijk vrienden, één beeld zegt meer dan duizend woorden. De Sneker vroedschap deeluitmakende van de - in alles omvattende wijsheid opererende Gemeenteraad van Sùd West Friesland - is hiervoor direkt verantwoordelijk. Zij hebben veel te weinig bestuurlijke verantwoordelijkheid  genomen en garanties gegeven over in het geding zijnde thema's zoals omgeving en verkeer. Zij geven ruim baan voor het grote geld. Er worden binnenkort ook nog vier keurige goed onderhouden en bewoonbare burgerhuizen door de sloopkogel vernietigd. Op welke feitelijke plek (uitgezonderd o.m. de achtergevel van de nieuwbouw) dit openbaar groen wordt gekompenseerd en waar de gesloopte woningen worden herbouwd is ook een black box, In de stukken onvindbaar. Of wordt het weer een sigaar uit eigen doos zoals destijds bij de sloop van een deel van het Rasterhof park. Jullie mogen het zeggen. Ik heb er de buik vol van....

For a Limbo Dancer

Een filmpje over de aanleg van een dassentunnel

Wie wil er nu gewoon zijn?

De rentmeester aller rentmeesters Sybrand van Haersma Buma presenteerde onlangs de Gewone Nederlander tijdens de H.J. Schoo lezing. In de NRC van vandaag wijdt Lamyae Aharouay er een column aan. Ik vroeg mij af - bij het lezen van haar column - of ik eigenlijk wel een gewone Nederlander ben. Zou ik - met mijn geboorteplaats Hylpen, mijn langdurige Sneeker domicilie, mijn Friese identiteit en mijn Nederlandse paspoort - nog wel een gewone Nederlander zijn? Opgevoed zoals zovelen met het Nederlandse calvinistische credo "doe-maar-gewoon-dan-doe-je gek-genoeg" Misschien weet Lamyae het antwoord? Ik verdenk haar van een behoorlijk inzichtelijke helicopterview. Daarom stuurde ik  haar een mailtje. Eigenlijk, met de vraag hoe gewoon ik wel niet ben.
Beste Lamyae Tja.. de gewone nl-er. De vraag stellen is simpel; het antwoord....? Ik (67) geef je een subjectieve dwarsdoorsnede  van mijn bestaan door middel van circa twaalf jaar bloggen (3060) en twitteren (ongeveer 20.000 tweets) …

First batch Denim

Helemaal zonder narcistische trekjes kom je er niet. Zeker niet als blogger! Gisteren ontving ik mijn absolute nouveauté op het gebied van spijkerbroeken. Ik bezit er nu één van de eerste driehonderd van the first batch ever afkomstig van Chris en Gavin van het eigenzinnige jeansmerk Ullac afkomstig uit Londen. De broeken worden per stuk gemaakt in een kleine italiaanse familie fabriek in Urbania. Er  wordt gefluisterd dat deze familie als 's wereld beste jeans in elkaar zet. Ik kan dat nu beamen en bevestigen. Het dragen van deze karakteristieke heavy, raw. 16oz selvedge en duurzame denim  geeft mij hetzelfde gevoel als mijn allereerste in 1965. Dat zegt toch wel wat.