vrijdag 22 juli 2005


It Bad in Hylpen geet nooit fulont!!

It kweade wiif fan Hylpen

Lang geleden woonde er een kapitein met zijn vrouw in Hindeloopen (Hylpen). De kapiteinsvrouw had thuis de broek aan en had behoorlijk last van smetvrees.

In huis was het altijd schijtschoon, de meubels en vloer glommen en blonken, je kon er van de vloer eten. Maar als de kapitein van een reis terugkwam en hij was vuil of nat, dan kon hij buiten eerst maar zijn boeltje uittrekken, anders kwam hij zijn huis niet in.

Op een dag kwam de kapitein thuis nadat hij zes weken op zee gezeten had. Naast hem een grote zwarte hond die hij van een schipbreuk gered had. Het beest was sindsdien niet meer bij hem weg geweest. Het was stromin weer toen ze in Hindeloopen aankwamen, maar de kapiteinsvrouw wilde in geen geval de zeikdoornatte hond in huis hebben. Toen zei de kapitein, dat hij dan ook geen voet meer over de drempel zetten wilde, zij moest haar verder maar zonder hem zien te redden!

De kapiteinsvrouw vond dit geen punt en sloot de deur in het gezicht van haar man. De kapitein ging samen met zijn hond terug naar zijn schip. De vrouw dacht morgen komt hij wel weer opdagen, dan heeft hij er wel schoon zijn nocht van. Maar de kapitein kwam niet. Hij en zijn hond gingen de zee weer op. Nog dacht de kapiteinsvrouw dat hij wel snel weer terugkomen zou, maar ze had het helemaal mis. De kapitein bleef jaren weg, zeilde heel Europa rond en altijd was er wel weer ergens een vrachtje voor hem.

De vrouw werd ouder en haar gezondheid werd minder. Inmiddels had ook ze ook wel in de gaten, dat ze voor altijd alleen blijven zou. Ze begreep ook donders goed dat het haar eigen schuld was en ze kreeg spijt dat ze zo’n secreet geweest was en ze werd met de de jaren milder.



Het was een donkere herfstnacht, er stond een woeste storm op Hindeloopen met hagel en regenbuien. Er werd op de deur geklopt. De vrouw deed open en daar stond haar man, zeikdoornat en de kleren in flarden om het lijf, en naast hem de grote zwarte hond. De hond was al net zo smerig en nat als het baasje, maar de vrouw vond het allemaal best. Ze vloog haar man in de armen en ook de hond kroop ze even aan. De kapitein vertelde dat deze keer de hond hem gered had tijdens een schipbreuk. De vrouw zweerde, dat de hond in het vervolg de allerbeste plaats in het huis krijgen zou.

Dit gebeurde ook. De kapitein is nooit weer uitgevaren en heeft de laatste jaren vredig met en bij zijn vrouw gewoond. Ook zorgde hij ervoor dat er ter ere aan zijn trouwe redder een gevelsteen in de muur van het huis geplaatst werd.



Het huis van de kapitein en zijn kwaaie wiif staat aan de Buren 44 in Hindeloopen. Op de gevelsteen staat een hond met daarboven een engeltje, wat de vleugels uitgespreid heeft boven de hond.

Henk van der Veer

Henk van der Veer: "Op un gegeven moment' , seit Anton, ' hat de HEMA in Sneek un Sinteklaze-aksy onder ut motto fan 'Alles moet weg'. Ik docht at jum dat su graach ou wille, dan doen ik dat. Ik de nachts naar ut Oasterdyk toe en bin fia un ladder ut dak opklautert. Dat fiel noch nyt eens met, want ik hew wat feul last fan hoogtefrees. Ik moest mij dan ok even fermanne en sei 'kom op Boersma, as't foar it wilst in dizze maatskappij, dan mut der wat gebeure'. Dat ik hew deursetten. Ut sjouwtsje was de moeite weard, 25.000 gulden was in dy tyd, sesteger jaren, un fermogen. Ik bin nyt wear fia ut dak naar buten gaan. Moai deur de foardeur. Toen ik buten ston hew ik noch wel even foeld of de deur goed dicht sat. Want je wete mar noait...'"