Buro Interalphanske Sneek.nl

Dit is een weblog over Strength & Heartbreak, pop-en klassieke muziek, film, fotografie&video, theater, kranten, tijdschriften, (multi) media, mode, musea, politiek, kunst,festivals, spiritualiteit, poezy, (cultuur) historie, de Landbouw, de Natuur en het Landschap. Altijd stukjes uit het (dagelijkse) leven, de fantasie, de dromen, de fascinatie en de leefwereld van Anske Smit. Twee van de Friese Elf Steden nemen op dit weblog een prominente plaats in: Sneek en Hindeloopen, mijn woonplaats en mijn geboorteplaats.

maandag 29 juni 2015

De Liefde is Over...


Die subtiele kleine rode R op de rechter achterzak....
Mijn liefde begon in 1965. Ik was 15 en mijn moeder deed wat ze moest doen! Ze kocht voor mij een LEE spijkerbroek bij de fa Dijkstra aan het Grootzand in Sneek Spijkergoed in Spijkergoed. 
Een enkeling droeg ze in Hindeloopen, behoudens mijn Helden van het grote doek. Ik waande mij James Dean. Deze speciale Amerikaanse jeans hadden een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Ik ben mijn moeder nog dankbaar. Het was wel een cadeau waar ze helemaal niet achterstond, maar ze begreep als geen ander dat je een puber van 15 zo'n jeanswens niet kon onthouden. Zo'n gestikte five-pocket spijkerbroek van indigo blauw katoen veranderde door de vele wasbeurten in een perfecte pasvorm en eindigde in een adembenemende apotheose met een buitengewone en vale "look" Nu allemaal heel gewoon kant-en-klaar, maar voor mij destijds een bijzonder lang proces met als resultaat deze onweerstaanbare eigenschappen. Vanaf dat moment maakte ik met mijzelf de afspraak om altijd spijkerbroeken te dragen. Bij enkele momenten, op een Haagse Ministerie na, ben ik die afspraak met mijzelf nagenoeg altijd nagekomen. Na verloop van tijd verloor ik mijn prille liefde LEE uit het oog. Kalverliefde kennelijk! Ik werd - zoals dat zo vaak gaat in het Leven - verliefd op andere merken zoals Levis, Diesel, G-Star, Denham. Van deze merken versleet ik vele. Maar gedurende lange tijd was mijn ultieme liefde toch REPLAY. Jan van de gelijknamige modezaak Eringa en Jos van de VIP Shop in Sneek droegen ze ook weleens!
Die subtiele kleine rode R op de rechter achterzak had de uitstraling van een kruising tussen het beroemde olieverfschilderij ‘Orange, Red, Yellow’ van de Amerikaanse schilder Mark Rothko en de Zwarte Madonna van Montserrat. Jammer, die liefde is nu helaas voorbij. Gewoon over. Waarom? Heel verklaarbaar op rationele gronden! Replay is sinds kort sponsor van de voetbalclub FC Barcelona en wordt daarmee mondiaal zo buitengewoon mainstream, dat ik de Liefde wel moet verbreken. Met pijn in het hart. Stel je voor: Messi (met alle respect voor zijn capaciteiten) loopt plotseling zomaar in dezelfde spijkerbroek als ik of Jan Eringa. Kan echt niet! Onbestaanbaar!
Kom op! In1965 was Messi nog niet eens geboren. Cruyff, Keizer en Pelé wel! Maar ja, die waren niet mainstream!

Een Tameshiwari, mix van een goede mindset en juiste techniek

Osu! Omdat het spectaculair is om te zien en omdat ik van nabij weet met hoeveel liefde en passie Peter zijn sport bedrijft, vandaag nogmaals beelden van twee geslaagde breektesten (Tameshiwari) in één week: Een mix van een goede mindset en de juiste techniek, aldus Peter.
Kijk Hier op de Merk in Workum staat de breektest van 8 blokken op video
+Peter Kool Smit Kyokushin, Tameshiwari Breektest van 6 blokken naar..........

+Peter Kool Smit Kyokushin, Tameshiwari  Breektest naar 8 blokken

zondag 28 juni 2015

B R E K E N D Sensei Peter Kool Smit uit Sneek slaat in Workum 8 beton ...

Uli Hoeness

Zomaar een spontaan en geanimeerd gesprekje met een Duitse toerist op de het rvs bankje tegenover de Hema op de Oosterdijk.
Hij stond met zijn caravan op een camping in Zwolle en bezocht
de zandsculpturen op het Flexa-terrein in Sneek.
Ons gesprek ging over Auto's, Bayern München, de belastingschuld van Uli Hoeness, 

Caravan-Vakanties, de rol van Duitsland in Europa en De Wende. 
Gewoon, zo maar.....
(Candid-Camera:Kaya)

zaterdag 27 juni 2015

Breaking Brick

Breaking Brick...by Sensei Peter Kool Smit.

Martinikerk Sneek op de route naar de Boy Edgar Prijs

Tineke Postma (36) krijgt de belangrijkste jazzprijs lees ik in de NRC. De Boy Edgar Prijs. In het voorjaar van 2009 speelde Tineke samen met Simone Lamsma in de Martinikerk. Toen schreef ik dit op mijn blog. Een retroblogje uit 2009, dus...
Zaterdagavond rond de klok van zeven zag ik op nieuws-site "Grootsneek", de agenda van de De Stichting Culturele Evenementen Martinikerk. Vanavond het optreden van Simonone Lamsma & Tineke Postma. Ik had op de TV al eens gehoord van de talentvolle Tineke Postma uit Heerenveen op het gebied van de Jazz muziek. De naam Simone Lamsma had ik ook wel eens in mijn krant gelezen, maar zegt me niets! Toch stap ik onverwijld op de fiets...en een halfuurtje later word ik welkom geheten in de Martini doorniemand minder dan de gastheer van de SCEM, Albert Pasma.
Vervolgens zat ik al in op één van die houten stoelen met biezenmat vooraan rechts van het podium onder de preekstoel. Een aantal stoelen waren gereserveerd voor het Gemeentebestuur van Sneek, die vanavond vrijwilligers van de Ielannen hadden uitgenodigd voor een cultureel en muzikaal presentje. Na afloop kreeg dit gedenkwwardige gezelschap in het Waltahuis nog een hapje en een drankje aangeboden.
Het programma door Simone Lamsma vond ik prachtig. De uitvoering van de muziek, maar ook om van dichtbij te zien hoe een artiest zich voorbereid op het spelen van een stuk. De concentratie van Simone aan het begin van een stuk, had iets weg van een schaatser, die start op de sprintafstand. Tijdens haar optreden droomde ik soms helemaal weg. Die ambiance drukte het gevoel van die onmogelijke houten stoelen kompleet naar de achtergrond.
Na een geanimeerd gesprek - tijdens de koffiepauze achter de preekstoel, met sneekwatcher Cor Wiersma en echtegenote - kwam het jazzkwartet Tineke Postma.
Je ziet meteen, dat er een stel muzikanten met allure op de bühne komen. Hors categorie, dacht ik na de eerste noten! De bas, de piano, de drums en de saxofoon hebben allemaal als het ware hun eigen muzikale dna, handtekening, of klank zoals u wilt. Absoluut geen overdreven muzikale overkill of egotripperij van Tineke Postma. Het klonk gaaf. Het kwartet speelde de Jazz geconcentreerd en met gevoel. Daar gaat het om!
Zo'n optreden is absoluut niet te vergelijken met het luisteren naar een CD. Tineke Postma is ook absoluut niet te vergelijken met Candy Dulfer. Je fergelyke Obama tot ok niet met B*sh!!!
Tineke speelde oa. het nummer "Yes We Can" van haar laatste in november 2008 in New York opgenomen CD.
Livemuziek heeft en geeft een extra dimensie.
Jammergenoeg applaudiseede het publiek na afloop niet om een toegift. Zou het stijve-rug-kont-en-benen-gevoel daarbij misschien toch een rol hebben gespeeld?
Einde 22:00 uur. Gouden, echt!.....

dinsdag 23 juni 2015

Het Kan Ook Langer en Sprankelender


Waiting here for Every Man.....

[...] Waiting here for Everyman...



Jackson Browne European Tour 2015 Amsterdam


Jackson Browne staat nog altijd op de bres voor een betere wereld, met muziek waarin melancholie en strijdlust de boventoon voeren.” (Soundz). 
Dat is misschien voor mij één van de belangrijkste reden waarom ik zijn platen, bootlegs verzamel en al meer dan twintig jaar naar zijn concerten ga. Zijn betrokkenheid bij de wereld kun je ook gewoon Liefde noemen. Ik houd van artiesten met die overtuiging. Gisteravond, in de Heineken Music Hall was het weer legendarisch. Inmiddels 66! Hij zong spatzuiver, schraal qua uiterlijk en duidelijk het rempedaal op die onvermijdelijk uiterlijke veroudering. Verder is hij wars van uiterlijk vertoon! Hij weet als geen ander altijd weer de juiste muzikanten te vinden die zijn songs nog beter maken. Met deze bezetting verkende Jackson Browne gisteravond alle kanten van zijn oeuvre. Hij musiceerde avontuurlijk, fris en ontspannen. Ook Douwe Bob - heel voorzichtig op weg naar het Nederlandse equivalent van deze Amerikaanse nestor - bevond zich eveneens in het voorname Amsterdamse auditorium onder het meer dan drie-duizend-koppige-publiek 
Tijdens het concert bracht Jackson Browne zowel bekende nummers ten gehore als een aantal van zijn nieuwste album. Tussendoor riep het publiek, zoals gebruikelijk bij zijn concerten om meestal oude(re) verzoeknummers ("Rosie") Halverwege het optreden tijdens het inpluggen van één van zijn vele gitaren, citeerde hij één van zijn favoriete dichters: "Don't say you are helpless, a lot of people like you are helpless" Op de terugweg - middernacht uit Amsterdam via de Afsluitdijk - geen sterrenhemel door het glazen dak van onze 307, maar wel een prachtige muziekervaring rijker! 

Nog een paar plaatjes gemaakt met de smartphone

Van tevoren sprak ik kort met Hagenaar Jerome. Hij werkt in Breukelen en de HMH ligt mooi op de route. Hij stond met zijn rolstoel vooraan, bij het Podium. Hij gaat vaak naar concerten. Hij heeft recent Brian Ferry en Fleetwood Mac hier nog gezien.

De jongens en meisjes van de merchandise

Wij zijn los......Barricades Of Heaven