Buro Interalphanske Sneek.nl

Dit is een weblog over Strength & Heartbreak, pop-en klassieke muziek, film, fotografie&video, theater, kranten, tijdschriften, (multi) media, mode, musea, politiek, kunst,festivals, spiritualiteit, poezy, (cultuur) historie, de Landbouw, de Natuur en het Landschap. Altijd stukjes uit het (dagelijkse) leven, de fantasie, de dromen, de fascinatie en de leefwereld van Anske Smit. Twee van de Friese Elf Steden nemen op dit weblog een prominente plaats in: Sneek en Hindeloopen, mijn woonplaats en mijn geboorteplaats.

woensdag 26 november 2014

Landscape of the Lower East

Wandelen op de Dijk in Sneek.....ja dan kan.





Anske Smit

maandag 24 november 2014

Het blijft een spel, met zo'n Hylper naam

'What's in a name' zei Shakespeare. Mijn naam is Anske,  genoemd naar mijn Âte (grootvader) Deze naam heb ik ook verspijkerd in de naam van mijn weblog. Anske betekent Adelaar, God is genadig. Een dijk van een Friese naam met een geweldige betekenis, vind ikzelf. Ik ben trots op mijn naam en als ik koketteer, zeg ik zonder met de ogen te knipperen, dat het een echte Hylper naam is. Vorige week was ik in het Antonius Ziekenhuis. Ik meldde me aan bij de receptie van de specialist. "U kunt plaatsnemen op de stoeltjes nabij kamer zes". Na een poosje te hebben gewacht - er ligt daar om de tijd te doden, een uitstekend muziek magazine in de patiënten-leesmap - riep de dienstdoende assistente: "Mevrouw Smit U kunt de spreekkamer binnenkomen" Ze keek me aan en verontschuldigde zich wat ongemakkelijk. Ik lachte naar haar. Omdat dit "The Story of my Life" is, of althans één daarvan heb ik om een beetje overeind te blijven in voorkomende gevallen, mijn (standaard) tekst paraat.
Ik vroeg aan haar: "Ken je de Johnny Cash song A Boy Named Sue?" Ze keek me aan, knikte en lachte terug. Dat was vorige week bij de oogarts.
Om een lang verhaal kort te maken. Vanmorgen zat ik opnieuw in diezelfde wachtruimte. Nu een poosje opende de assistentie opende de deur van de spreekkamer. Ze riep mijn naam: "U kunt binnenkomen, Mevrouw Smit!"....Het was een andere assistente als vorige week, net zo aardig, maar anders!
U kunt mijn openingstekst wel raden....

zaterdag 22 november 2014

De Blauwen hewwe wonnen

Eerst even de achterband van myn Gazelle plakke.
Daarna naar het Zuidersportpatk
ONSBOSO-Spakenburg
De Blauwen hewwe de buit binnen.
ONSBOSO tegen Spakenburg
Eindstand 1-3
Aan ut feslach fan Henk hef ik niks toe te voegen


Wie niet in wonderen gelooft is geen realist

Wie niet gelooft in wonderen is geen realist. Bam! Deze week weer zo'n ontroerend en bemoedigend voorbeeld van een Wonder, vooral voor hen die het betreft. Barack Obama regulariseert vijf miljoen illegalen en mensen met een green card, die in de USA met uitzetting worden bedreigd. Rednecks worden door de Keizer buitenspel gezet. Prachtig, geniale zet van Obama. Mensen, die vastbesloten zijn om gelukkig te willen worden zijn echt niet af te stoppen. De wereld is van iedereen. De wonderen staan altijd aan hun zijde. Misschien wel (vaak) op de (te) lange termijn, maar toch! Deze prachtige tekst/song Land Of Hope And Dreams van Bruce Springsteen (kijk, daarom is Bruce van de buitencategorie, vrienden) gaat daar over

Land Of Hope And Dreams

Grab your ticket and your suitcase
Thunder's rolling down the tracks
You don't know where you're goin'
But you know you won't be back
Darlin' if you're weary
Lay your head upon my chest
We'll take what we can carry
And we'll leave the rest

Big Wheels rolling through fields
Where sunlight streams
Meet me in a land of hope and dreams

I will provide for you
And I'll stand by your side
You'll need a good companion for
This part of the ride
Leave behind your sorrows
Let this day be the last
Tomorrow there'll be sunshine
And all this darkness past

Big wheels roll through fields
Where sunlight streams
Meet me in a land of hope and dreams

This train
Carries saints and sinners
This train
Carries losers and winners
This Train
Carries whores and gamblers
This Train
Carries lost souls
This Train
Dreams will not be thwarted
This Train
Faith will be rewarded
This Train
Hear the steel wheels singin'
This Train
Bells of freedom ringin'
This Train
Carries broken-hearted
This Train
Thieves and sweet souls departed
This Train
Carries fools and kings
This Train
All aboard

This Train
Dreams will not be thwarted
This Train
Faith will be rewarded
This Train
Hear the steel wheels singin'
This Train
Bells of freedom ringin'


vrijdag 21 november 2014

The Ramones binnen de stadsgrenzen van Sneek

Bono van U2 op de cover van VN
In weekblad Vrij Nederland van deze week staat een groot promo interview met de legendarische Ierse rockband U2. Ik werd getriggerd door hun bewondering voor de Amerikaanse punkband The Ramones.
Deze band heeft in het verleden grote invloed gehad op Bono c.s. Zij waren van belang omdat Bono's stem zich leende voor melodieuze zang, precies zoals bij de boomlange Joey Ramone.
We hebben indertijd The Ramones met z'n vieren zien spelen Dat was een vormend moment. Het geluid van de revolutie. Hun boodschap werd destijds vooral gehoord in wat je de provincie zou kunnen noemen, aldus The Edge in VN. Het startschot voor talloze nieuwe bands, waarvan U2 er één was. Dit verleden is nog zichtbaar in de vorm van een foto van The Ramones, die boven één van de banken in de Metropolis Studio hangt.  Inmiddels zijn alle leden van The Ramones overleden. Dat was niet het geval op 3 augustus 1986.
Na maanden van voorbereidingen vindt op het IJsbaanterrein de vierde editie van Sneekwave plaats. Het toen al roemruchte festival had The Ramones geboekt voor een show. Hun nieuwste plaat Animal Boy was kort daarvoor verschenen. Op de dag van het concert zijn de weersvoorspellingen beroerd. Nog tijdens hun optreden breekt er boven IJsbaan een enorm onweer los. Het zou de mythevorming rondom het optreden achteraf alleen maar vergroten. De band, met hun kenmerkende outfits en snelle nummers, die zonder tussenpauze werden gebracht, laat een onuitwisbare indruk achter bij de toeschouwers. Ik spreek nu na acht-en-twintig jaar mijn dankwoord uit en maak alsnog een diepe buiging voor de toenmalige visionaire Sneekwave organisatoren.

Bronnen: Vrij Nederland en Sneeklive















woensdag 19 november 2014

Helemaal geen Fietspad langs de Swette

Er ligt vanaf Scharnegoutum- een nieuw fietspad langs de Swette, richting Leeuwarden. Althans immense projectborden van Gemeente Súdwest en Het Friese Merenproject doen daar konde van aan de burgers. Vanmiddag heb ik even een uurtje over het tracé gefietst. Prachtig en duurzaam aangelegd. Keurig afgewerkt. Kosten noch moeite zijn gespaard op veiligheid en eigendommen van aanwonenden.
Zij zijn in natura in de watten gelegd. Dat kun je zo zien. Wat blijkt verder? Dit deel - van Scharnegoutum via De Flearen-  loopt helemaal niet langs de Swette. Het is ook geen echt fietspad!
Het is grotendeels een toegangsweg voor gemotoriseerd verkeer - parallel aan de spoorlijn Sneek-Leeuwarden - ter ontsluiting van het buurtschap De Flearen gelegen aan de Swette. Kortom weer zo'n misleidend projectbord waar de honden geen brood van lusten.
Instanties zullen ongetwijfeld hun moverende reden naar voren brengen, maar het is echt dood-en-dood zonde, dat het tracé niet direct langs de Swette is aangelegd. Een gemiste kans, qua ruimtelijke en landschappelijke belevingswaarde...Jammer dat het belang van een enkele sterveling zo prevaleert boven het algemeen belang

Projectbord Fietspad langs de Swette?
Dit is het buurtschap de Flearen, dat er door de aanleg van deze toegangsweg 
spreekwoordelijk het beste garen bij spint.
Bovendien ben ik echt niet 
van deze bijzonder gevaarlijke, DDR achtige prikkeldraad
afscheiding gecharmeerd. 
Gladde draden gebruiken a.u.b.


Veeroosters (3x) kort naast elkaar aangelegd langs een perceel bestemd voor maisbouw. Mooi dat het project-budget deze douceurtjes toelieten.......maar echt nodig? 

Hier - nabij de Langlânsbrege over de Swette bij Deersum - eindigt jammer genoeg het z.g. het Fietspad langs de Swette. Een lus die terug voert richting Leeuwarden
Het fietspad begint opnieuw -landinwaarts via Bozum- met een toegangsweg parallel aan de spoorlijn richting D
e Flearen naar Scharnegoutum



zondag 16 november 2014

Blog Anske Smit: Johnny van Doorn Selfkickt in Sneek | ensafh

Blog Anske Smit: Johnny van Doorn Selfkickt in Sneek | ensafh

Een herfstwandeling op de Veluwe

‘het bos van de dansende bomen’. Noordwest-Veluwe, tussen Putten en Garderen. Een van de mooiste en oudste bossen van Nederland. In de volksmond heet het Speulderbos. Een soort oerwoud met kromme, in wonderlijke bochten gegroeide eiken- en beukenbomen. Dit komt doordat de stammen in de nevel wel lijken te bewegen. De natuur mag hier haar gang gaan. Glanzende sparren, knoestige, groen bemoste eiken, varens en halfvergane stammen. Het bos is mysterieus en uniek, en ook nog een paradijs voor (roof)vogels, edelherten, dassen en wilde zwijnen. Er zijn plenty fiets- en wandelpaden. Wij maakten in Drie een wandeling van 9 km. Dit zijn de beelden.

vrijdag 14 november 2014

Doorkijkje in een Regio Gig van de Golden Earring in 1969.

Mijn vriend, wijlen Jans Karstens uit Groningen werkte in de sixties van de vorige eeuw als barkeeper. Hij stond achter de bar van Dancing d'Olde Hof te Gasselte waarvan zijn vader de eigenaar was. Daar speelde destijds nagenoeg de hele Nederlandse popscene. Op 8 maart 1969  speelden de Golden Earrings bij hun in de zaak. Jan hierover:
Mijn vader kocht in 1967 een dancing, zo heette dat indertijd. De programmering was: op zaterdagavond altijd een topband en zondagmiddag en avond een regionale top-40 band. Er konden ongeveer 500 mensen in de zaal. Ik heb daardoor als 14-jarige bijna de hele nederpopscene voorbij zien komen. Shoes, Tee-Set, Blue Diamonds, Motions, Dizzy Mens Band, After Tea, Cats etc. etc. Op 8 maart 1969 kwamen de Golden Earrings, ze hadden net een hit met Where Will I Be. Ze arriveerden in twee kleine Ford Transits met de hele apparatuur er in. Rob Gerritsen en Jantje Ten Broek begonnen met uitladen en opstellen. Jaap Eggermont zat verveeld voorin een busje een puzzeltje te doen. Rinus kwam naar mij toe en vroeg of er onder het podium ook een kelder was, daar moest zijn Lesley-box naar toe. George en Barry zaten in de kleedkamer. Maar wat hadden die mannen een spullen indertijd! Vier MAX zangzuilen met Omroeptweeters, Marshall/SoundCity torens en een verdwaalde VOX AC30. Dit maakte al indruk, samen met het zware drumgeluid van Eggermont op zijn Westend drumkit. In mijn herinnering werd er vier keer een half uur gespeeld. Van een toegift was geen sprake. Ik heb niet alles gezien, ik stond achter een bar te werken, maar wel alles gehoord! Wat was het hard, de glazen stonden gewoon te trillen op de glazen planken. De 8 Miles High uitvoering was indrukwekkend. Rinus leverde een gevecht met zijn Danelectro, goed te zien op de gelijknamige film. Ik vond het allemaal geweldig! De Elpee van 8 Miles High heb ik toen ook gelijk gekocht. Maar daar drumt Sieb Warner op. Ik ben alweer 30 jaar bevriend met Sieb, maar heb hem nooit live met de Earring gezien en dat vind ik wel jammer. Maar ach... De gage van de Earrings was toen 1000 gulden. De entreeprijs was 5 gulden en er waren ruim 500 bezoekers; mijn vader had al een aardige winst gemaakt. Ik ben nadien regelmatig naar een concert geweest (eens p/jaar) en heb alle ontwikkelingen meegemaakt. De "Switch" show vind ik nog steeds het beste wat ik gezien heb (Groningen 1975) Ik herinner me nog het moment kwam dat Cesar zou gaan springen, er ging een bom af en ik dook van schrik naar beneden. Tja, toen lag Cesar al op de grond toen ik weer keek. Geweldig! In die tijd sloten ze de show ook af met "Greensleeves", alle volgspots op de spiegelbal. Mooi einde altijd. 
Jan Karstens March 08, 1969, Gasselte.
Booking fee: Fl. 1000,- Entrance: FL. 5, visitors: 500,

donderdag 13 november 2014

Johnny van Doorn Selfkickt in Sneek

Meerpaal
Johnny the Selfkicker, fenomeen komt als Anti-klaas aan in Sneek. De dichter komt per roeiboot aan bij jongerencentrum De Meerpaal en wordt op een ezel gezet. Deze aankondiging die mij en een aantal vrienden ter ore was gekomen deed mij besluiten om zaterdagmiddag  29 november 1969 van Hindeloopen per trein af te reizen naar Sneek. Ik rekende op een buitengewoon ludieke of provocerende Sinterklaze-aktie van Johnny van Doorn, woordacrobaat, voordrachtskunstenaar en levensgenieter. Het tegenovergestelde bleek waar: "Ik was er  trots op dat ik voor goedheiligman mocht spelen", aldus Johnny. Ik maakte enigszins opgewonden - in afwachting welk een spannend spektakel mij, op mijn vrije zaterdagmiddag te wachten stond - zijn aankomst, de bestijging van het paard (een peper-en-zout kleurige schimmel) en start van de optocht bij de Meerpaal mee. Ik meen me te herinneren dat er toen achter de jonge semibisschop Johnny geen soepele ruiter schuil ging, dit in schrille tegenstelling tot zijn unieke en virtuoze performance. Het chaotische begin van de optocht die, zich groepeerde op de brede straat op de Kleine Palen, zette zich wel gestructureerder voort via de Singel, naar de binnenstad. De muziek voorop, gevolgd door het gezelschap van Sint Nicolaas, met alias ruiter Johnny te paard....

Een vrolijk verhaal over deze historische gebeurtenis in Sneek staat in Johnny's bundel Hou contact (De Bezige Bij). Ik ben zo vrij geweest dit verhaal over te schrijven uit het november nummer van het maandblad HP/De Tijd

Er werd mij gevraagd of ik als Sint Nicolaas een intocht in Sneek wilde houden. Met beide handen greep ik het aanbod aan. Op een winderige zaterdagmiddag stapte ik op de trein. In Heerenveen zou ik worden afgehaald en met een auto ging ik dan naar Sneek. Tijdens de reis voelde ik me in zeldzame mate vreemd en onwerkelijk. Ik realiseerde me dat het gevoel nog sterker zou worden als ik éénmaal op de schimmel zat. In een eeuwenoude vermomming die de kinderharten sneller deed slaan. Ik was er trots op dat ik voor goedheiligman mocht spelen. Met een glazige oogopslag tuurde ik naar de onvergankelijke   wolkenluchten boven het vlakke Friese land. Geestelijk was ik al bijna Sinterklaas toen ik in Heerenveen in de auto stapte. In Sneek werd ik bij de toneelkapper afgezet, waar het comité van ontvangst met hartelijk begroette. De toneelkapper, een lange magere man, maakte in deze tijd van het jaar riante winsten met de aankleding en de uiterlijke verzorging van het Klaaswezen. Ik werd door hem onder het mes genomen. Ongelofelijk, de gedaantewisseling die je onderging, het in hart en ziel Sinterklaas worden. Stukje boor stukje werd mijn identiteit door hem weggegrimeerd. De mijter op en tenslotte werden baard en snor aan mijn gezicht vastgeplakt. Ik was duizend jaar oud. Een rustige vriendelijke waardigheid had van top tot teen bezit van mij genomen. Ik bekeek me in de spiegel, en hemel. Gefascineerd staarde ik naar hem voor wie ik in mijn jongste jaren met een kloppend hart de schoen had gezet. Of ik mee wilde gaan. Het verliep als in een droom. Een bediende hielp mij in het zadel van mijn trouwe schimmel. De muziekkorpsen groepeerden zich. Zwarte Pieten sprongen snaaks in het rond. De piekeniers en de pages die zich in een fantastische kledij hadden gestoken zorgden voor een kleurige historische noot. Tromgeroffel en trompetgeschal, en zowaar her zonnetje brak door. In dit feestelijk licht begon ik aan mijn tocht door de binnenstad. Ik omvatte vier de gouden staf die ik stevig in een stijgbeugel had geplant. Hoog torende ik boven de menigte uit. Hadden er ooit zoveel mensen naar met gewuifd en gelachen. Een top succes. Maar ik mocht niet vergeten dat ik niet langer Johnny was maar een hoogst imaginaire en toch zo levensechte goedheiligman. Onwrikbaar zat ik in mijn harnas, en dat kwam neer op een onophoudelijk wuiven en knikken naar duizenden blije kinderen langs de route. En de kleintjes die in mij geloofden. Pas als je op zo'n paard zit weet je wat dat betekent. Je knik naar links en je knikt naar rechts. En iedereen, niemand uitgezonderd moet je met je blikken bestrijken. Fixeren. Ook de kinderen achter de ramen van de huizen. Ze moesten weten dat ik hen zag. Dat was de heilige waarheid.Werden mij immers niet bovennatuurlijke waarden toegerekend? Zag en hoorde ik niet alles? Reed ik in weer en wind over de daken? Was ik niet met mijn cadeaus als de bliksemse kater op alle plaatsen tegelijk. Maar er waren momenten dat het me vreemd te moede werd. Want daar had je het weer, de snoeshaan van vijfentwintig jaar. je eigen Ik, brak door de vermomming heen. Vreemde opwindende gevoelens. Diep moest ik ademhalen, toen een agent, die op een kruispunt het verkeer regelde bij mijn nadering de pet afnam en een buiginkje voor mij maakte. Ik was even verward door de plotselinge machtspositie. Maar dat gebeurde alleen  maar in mijzelf. Ik verborg mijn gevoelens achter de Sint. Ik moet mij wederom van mijn taak kwijten door mijn hand uit te steken naar een wipneusje en een krullenbolletje die watervlug onder de spanhekken waren doorgekropen. Lachende ouders op de achtergrond. Een aan de gezichten van de kinderen te zien, bezorgde ik ze de dag van hun leven, Ze hadden Sinterklaas een handje gegeven.